Supreme Court Judgment No. 65/2518

คำฟ้องและคำให้การ

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจนำซากสัตว์หนังโค ๑๐๐ ผืน หนังกระบือ ๒๐๐ ผืน บรรทุกรถยนต์เคลื่อนย้ายผ่านเข้ามาในเขตโรคระบาดและสงสัยว่ามีโรคระบาดเป็นการฝ่าฝืนประกาศกำหนดเขตโรคระบาดสัตว์และเขตสงสัยว่ามีโรคระบาดสัตว์ของผู้ว่าราชการจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ตามประกาศท้ายฟ้องซึ่งจำเลยทราบประกาศนี้แล้ว ทั้งนี้โดยจำเลยมิได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยซากสัตว์หนังโคกระบือดังกล่าวเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ.๒๔๙๙ มาตรา ๑๕, ๑๗, ๔๒ คืนของกลางแก่เจ้าของ

จำเลยให้การปฏิเสธ

คำพิพากษาศาลล่าง

ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้อง คืนของกลางแก่เจ้าของ

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ.๒๔๙๙ มาตรา ๔๒ ปรับ ๑๕๐ บาท คำให้การของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาลดโทษให้ ๑ ใน ๓ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงปรับจำเลย ๑๐๐ บาท ไม่ชำระค่าปรับบังคับตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙, ๓๐ ของกลางให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น

ศาลฎีกาวินิจฉัย

จำเลยฎีกา ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติได้ว่า จำเลยเคลื่อนย้ายหนังโคกระบือของกลางซึ่งเป็นซากสัตว์บรรทุกรถยนต์จากจังหวัดนครศรีธรรมราชไปยังกรุงเทพฯ ตามใบอนุญาตนำหรือเคลื่อนย้ายซากสัตว์ของนายเที้ยง แซ่โก้ และนายสุรินทร์ จิตรเชื้อกุล ซึ่งออกโดยสัตว์แพทย์จังหวัดนครศรีธรรมราช จำเลยถูกจับพร้อมด้วยซากสัตว์ในเขตท้องที่ที่ผู้ว่าราชการจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ออกประกาศเป็นเขตโรคระบาดและสงสัยว่ามีโรคระบาดสัตว์ตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าจำเลยทำการเคลื่อนย้ายซากสัตว์ของกลางเข้าในเขตที่ผู้ว่าราชการจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ประกาศกำหนดเป็นเขตโรคระบาด และเป็นเขตสงสัยว่ามีโรคระบาด โดยมีหนังสืออนุญาตของสัตว์แพทย์จังหวัดนครศรีธรรมราชตามเอกสาร จ.๑ จ.๒ แล้ว การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดตามบทมาตราที่โจทก์ฟ้อง แม้ว่าใบอนุญาตดังกล่าวจะอนุญาตให้เคลื่อนย้ายซากสัตว์ของกลางเข้าในหรือผ่านได้เฉพาะเขตปลอดโรคระบาด เมื่อจำเลยเคลื่อนย้ายซากสัตว์เข้าในหรือผ่านเขตที่ผู้ว่าราชการจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ประกาศเป็นเขตโรคระบาด จึงเป็นเพียงฝ่าฝืนเงื่อนไขในใบอนุญาตเท่านั้น การฝ่าฝืนเงื่อนไขในใบอนุญาตพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. ๒๔๙๙ บัญญัติความผิดไว้ตามมาตรา ๓๔ วรรค ๒ ซึ่งมีบทลงโทษตามมาตรา ๔๙ ข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในทางพิจารณาจึงไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษศาลจะลงโทษจำเลยไม่ได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๙๒ วรรค ๓ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๔๙๙ มาตรา ๑๓ วรรค ๓