คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยเปลี่ยนแปลงภาชนะบรรจุสุราโดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าพ.ร.บ.ภาษีชั้นใน ม.๓๐ เป็นบทลงโทษผู้กระทำผิดต่อข้อบังคับจริงแต่จะต้องตั้งขึ้นโดยอธิบดีกรมพระคลัง ฯ ตามความใน ม.๒๙ ส่วนข้อบังคับตระลาการที่โจทก์อ้างขอให้ลงโทษมานี้ ไม่ใช่ข้อบังคับของอธิบดีกรมพระคลังฯ จะยกมาตรา ๓๐ มาปรับโทษจำเลยมิได้จึงพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อนี้เสีย ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ว่าความในมาตรา ๓๐ มีใจความเน้นถึงการทำผิดข้อบังคับซึ่งได้ตั้งขึ้นตามความใน ม.๒๙ เท่านั้น ไม่คลุมครอบถึง ม.๒๘ ด้วย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
อนึ่ง ม.๒๘ นั้นเองแสดงให้เห็นว่าข้อความที่ตั้งโดยตระลาการและโดยอธิบดีกรมพระคลัง ฯ นั้นกฎหมายใช้ถ้อยคำต่างกันซึ่งแสดงว่าการทำผิดข้อบังคับดังใน ม.๓๐ ไม่เกี่ยวกับการทำผิดข้อความที่ตระลาการตั้งไว้ เหตุฉะนั้นจึงให้ยกฎีกาโจทก์เสีย
