คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นเจ้าของครอบครองที่ดินหนึ่งแปลงซึ่งเดิมเป็นของนายเหลา แล้วนายเหลาขายให้นายพรม โจทก์ซื้อที่ดินนี้จากนายพรม และได้ครอบครองเป็นเจ้าของโดยสงบ เปิดเผย เป็นเวลา6 ปีมาแล้ว จำเลยโต้แย้งสิทธิครอบครองของโจทก์ จึงขอให้พิพากษาว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์โดยการซื้อขายและครอบครอง ห้ามจำเลยเกี่ยวข้องจำเลยให้การและฟ้องแย้งว่าที่พิพาทเป็นที่ดินมี ส.ค.1 และเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินนายเหลาซึ่งเป็นบิดาจำเลยที่ 2 เดิมนายเหลาให้นายพรมนางหล้าปลูกเรือนอยู่อาศัยในที่พิพาท โจทก์ซื้อเฉพาะเรือนจากนายพรมนางหล้าแล้วขอจำเลยที่ 2 อาศัยอยู่ในที่พิพาทตลอดมาเป็นเวลา3 ปี จำเลยไม่พอใจที่จะให้โจทก์อยู่ต่อไป แต่โจทก์กลับโต้แย้งสิทธิครอบครองของจำเลย จึงขอให้ยกฟ้องและสั่งว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยให้ขับไล่โจทก์ออกไปจากที่พิพาทโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่าจำเลยทราบดีแล้วว่าโจทก์ได้ครอบครองที่พิพาทอย่างเป็นเจ้าของตลอดมาศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า
นายพรมซื้อที่พิพาทจากนายเหลาบิดาจำเลยและได้ครอบครองมาเกิน 1 ปี ต่อมาโจทก์จึงมาซื้อจากนายพรมและได้ครอบครองที่พิพาทอย่างเป็นเจ้าของอีกหลายปีโจทก์จึงได้สิทธิครอบครองในที่พิพาท พิพากษาห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้อง และให้ยกฟ้องแย้งจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยที่ 2
Result
พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามฎีกาของโจทก์ในข้อ 3 ที่ว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ยังไม่ชอบด้วยความเห็นของโจทก์นั้น ถือได้ว่าเป็นการกล่าวข้อความลอย ๆ โดยมิได้แสดงให้เห็นว่าไม่ชอบในข้อไหนเพียงใดให้ชัดแจ้งในฎีกา ส่วนฎีกาในข้อ ก. ที่โจทก์กล่าวเท้าว่าขอถือเอาคำแก้อุทธรณ์ของโจทก์เป็นฟ้องฎีกานั้น จะถือว่าเป็นการกล่าวข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายโดยชัดแจ้งในฎีกาหาได้ไม่ ฟ้องฎีกาโจทก์จึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยพิพากษายกฎีกาโจทก์
