คำฟ้องและคำให้การ
โจทย์ฟ้องหาว่า ใช้ปืนลูกซองสั้นยิงทำร้ายร่างกายนายวิเชียรถึงบาดเจ็บโดยเจตนาฆ่านายวิเชียรให้ถึงแก่ความตาย แต่หากมีเหตุสุดวิสัยมาขัดขวางเสีย นายวิเชียรจึงไม่ตาย ขอให้ลงโทษเพิ่มโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙,๖๐,๔๑,๔๒, และที่แก้ไขเพิ่มเติม
จำเลยให้การภาคเสธว่าจำเลยกับนายวิเชียร เกิดโต้เถียงกัน จำเลยเกิดโทษะจึงใช้อาวุธปืนตีนายวิเชียรไป ๑ ทีมีบาดเจ็บเล็กน้อยบังเอิญปืนลั่นขึ้นในขณะนั้น โดยจำเลยมิได้เจตนาจะฆ่านายวิเชียร ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยได้ใช้ปืนตีผู้เสียหายดังที่จำเลยแก้คดี ข้อเท็จจริงที่ได้ความตามทางพิจารณาจึงต่างกับฟ้อง พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๕๔ จำเลยฎีกาว่า ฟ้องของโจทก์ประสางค์ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๔๙ เท่านั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า แม้โจทก์จะมิได้ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๔ มาในฟ้อง แต่ก็ได้ของให้ลงโทษตามมาตรา ๒๔๙ อันอยู่ในหมวดความผิดฐานประทุษฐร้ายแก่ชีวิตและร่างกาย ซึ่งเป็นบทบัญญัติมีอัตราโทษสูงมาด้วยแล้ว ศาลมีอำนาจลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๔ ตาม ป.ม.วิ.อาญามาตรา ๑๙๒ วรรคสุดท้าย หาเกินคำขอไม่
Result
พิพากษายืน
