คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม 2529 จำเลยทั้งสองจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงร่วมกันนำชี้เพื่อให้เจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์สินของโจทก์ ทำให้โจทก์เสียหาย ต้องเสียค่าใช้จ่ายในการดำเนินคดีร้องขัดทรัพย์ เสียชื่อเสียงเกียรติคุณหรือทางทำมาหาได้ และไม่อาจขายทรัพย์ที่ถูกยึดได้ ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายจำเลยทั้งสองให้การว่า ทรัพย์พิพาทเป็นของลูกหนี้ตามคำพิพากษาจำเลยใช้สิทธิโดยสุจริตและชอบด้วยกฎหมาย และต่อสู้คดีอีกหลายประการชั้นพิจารณา
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้ ให้งดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้ววินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยทั้งสองไม่เป็นละเมิดพิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดีจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่จำเลยทั้งสองฎีกาว่า ทรัพย์สินซึ่งจำเลยทั้งสองนำยึดไว้เป็นของลูกหนี้ตามคำพิพากษาของจำเลยทั้งสองเมื่อโจทก์ทั้งสองอ้างว่าทรัพย์สินที่ถูกยึดไว้เป็นของโจทก์ทั้งสอง ไม่ใช่ของลูกหนี้ตามคำพิพากษา และโจทก์ทั้งสองได้ร้องขัดทรัพย์ไว้ตามสิทธิของโจทก์ทั้งสองแล้วก็ควรจะรอฟังผลของคดีเรื่องนั้นก่อน การที่โจทก์ทั้งสองด่วนฟ้องคดีนี้เข้ามาจึงเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต ที่จำเลยทั้งสองนำยึดทรัพย์ของลูกหนี้ตามคำพิพากษา ก็เพราะลูกหนี้ตามคำพิพากษาได้นำทรัพย์สินที่ยึดไปมอบให้โจทก์ทั้งสองซึ่งเป็นพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกันกับลูกหนี้ตามคำพิพากษาให้ทำการค้าแทน จำเลยทั้งสองนำยึดทรัพย์โดยถูกต้องตามกฎหมาย ไม่เป็นการทำละเมิดต่อโจทก์ทั้งสอง
เห็นว่าข้ออ้างของจำเลยทั้งสองที่ว่าทรัพย์สินที่นำยึดเป็นของลูกหนี้ตามคำพิพากษาไม่ใช่ของโจทก์ทั้งสองและอ้างว่าลูกหนี้ตามคำพิพากษานำไปฝากโจทก์ทั้งสองไว้ เป็นข้อเท็จจริงที่โต้เถียงกันอยู่จะต้องฟังข้อเท็จจริงให้ได้ความอย่างหนึ่งอย่างใดเสียก่อนแล้วจึงจะวินิจฉัยได้ว่าจำเลยทั้งสองทำละเมิดต่อโจทก์ทั้งสองตามฟ้องหรือไม่ ที่จำเลยทั้งสองอ้างว่าโจทก์ทั้งสองฟ้องคดีโดยไม่สุจริตนั้นเห็นว่า เมื่อโจทก์ทั้งสองมีเหตุอันสมควรที่จะเข้าใจว่าตนถูกโต้แย้งสิทธิจึงย่อมมีสิทธิที่จะฟ้องคดีนี้ได้พิพากษายืน.
