เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่า ช.บิดาจำเลยสร้างกุฎิขึ้นในที่ของ ช.แล้วนิมนต์พระสงฆ์(รูปเดียว) มาอยู่ โดย ช.ยังถืออำนาจเปนเจ้าของ มิได้อุทิศถวายให้แก่วันหนึ่งวัดใด แลไม่ปรากฎว่าผู้ใดได้ขอพระบรมราชานุญาตสร้างวัดในที่รายนี้ตามความในพระราชบัญญัติปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ.๑๒๑ มาตรา ๙ เลยครั้น ช.ตาย จำเลยบุตร์ของ ช.ผู้สืบมฤดกก็ได้ปกครองตลอดมา ดังนี้ ฎีกาวินิจฉัยว่า ที่รายนี้ยังคงเปนที่ของจำเลย ไม่ใช่ที่ธรณีสงฆ์ โจทย์จะขอให้ขับไล่จำเลยไม่ได้
