คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้ง ๖ เป็นเจ้าของโรงหล่อหลอมเหล็กยี่ห้อ ซินตังอา ตั้งอยู่ที่ตำบลวัดโสมนัส อำเภอป้อมปราบจังหวัดพระนคร ได้ประกอบกิจการนี้ตั้งแต่ก่อนวันที่ ๒๖ เมษายน ๒๔๙๔ ซึ่งเป็นวันที่ใช้เทศบัญญัติเรื่องควบคุมการค้าซึ่งเป็นที่รังเกียจหรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ แก้ไขเพิ่มเติม(ฉบับที่ ๓ ) พ.ศ. ๒๔๙๔ บังคับ ตามเทศบัญญัตินี้ห้ามมิให้บุคคลใดประกอบการค้าที่กำหนดควบคุมไว้รวมถึงการหลอมโลหะด้วยในเขตเทศบาลนครกรุงเทพฯ เว้นแต่จะได้รับอนุญาต หลังจากเทศบัญญัตินี้ใ่ช้บังคับแล้วจำเลยยังฝ่าฝืน จึงขอให้สั่งห้าม
จำเลยให้การต่อสู้หลายประการและฟ้องแย้งให้บังคับเทศบาลสั่งอนุญาตให้จำเลยประกอบกิจการได้ต่อไป
โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่าจำเลยไม่มีอำนาจฟ้องแย้งได้ ต่อมาจำเลยที่ ๖ ถึงแก่กรรมโจทก์จึงถอนฟ้องจำเลยที่ ๖ เสีย ศาลชั้นต้นงดสืบพยานแล้วพิพากษาห้ามมิให้จำเลยประกอบกิจการหล่อหลอมอีกต่อไป ยกฟ้องแย้ง
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าคดีมีข้อวินิจฉัยว่าโจทก์จะมีอำนาจฟ้องหรือไม่ โจทก์ฟ้องอาศัยอำนาจตาม ม.๘ พ.ร.บ.สาธารณสุข พ.ศ. ๒๔๘๔ ตามมาตรานี้มิได้ให้อำนาจโจทก์สั่งห้ามได้โดยทั่วไปแต่กำหนดให้ออกเทศบัญญัติหรือข้อบังคับควบคุมได้ เมื่อมีเทศบัญญัติแล้วจำเลยไม่ปฏิบัติตามก็จะต้องขอให้ศาลลงโทษจำเลยตาม ม.๖๘ อำนาจสั่งห้ามมิให้ประกอบกิจการต่อไปเป็นวิธีการอุปกรณ์ของโทษปรับตามมาตรานี้เท่านั้น โจทก์จะดำเนินคดีแพ่งอย่างเดียวขอให้ห้ามจำเลยจึงไม่ชอบ ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
