คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ทำสัญญาว่าจ้างจำเลยที่ 1 เป็นผู้ขายสินค้าของโจทก์ จำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน ระหว่างสัญญาจำเลยที่ 1เบิกสินค้าไปจำหน่ายแล้วยักยอกสินค้าและเก็บเงินค่าเช่าซื้อไปโดยทุจริต จำเลยที่ 1 ทำหนังสือรับสภาพหนี้จำนวนดังกล่าวและชำระหนี้บางส่วนแล้ว คงเป็นหนี้โจทก์ 652,205 บาท ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันหรือแทนกันชำระเงินแก่โจทก์พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 2 ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 1 เพราะผู้แทนโจทก์หลอกว่าจำเลยที่ 1 มีความประพฤติดีจำเลยที่ 2 ได้ขอถอนการค้ำประกันแล้ว โจทก์ผ่อนเวลาการชำระหนี้ให้แก่จำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 จึงหลุดพ้นขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว
พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระเงินแก่โจทก์ 652,205 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันถัดจากวันฟ้อง (วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2535) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ยกฟ้องจำเลยที่ 2โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 2 ร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 ในวงเงิน 200,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาข้อกฎหมายต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 2 ว่า การที่โจทก์ทำหนังสือตามเอกสารหมาย จ.9กับจำเลยที่ 1 นั้นเป็นเรื่องที่เจ้าหนี้ผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้อันมีผลทำให้จำเลยที่ 2 หลุดพ้นจากความรับผิดหรือไม่เห็นว่า ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 700 การที่เจ้าหนี้ผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้อันจะต้องชำระ
ณ เวลามีกำหนดแน่นอน แต่การที่จำเลยที่ 2 ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ว่าหากจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นลูกจ้างทำให้โจทก์ซึ่งเป็นนายจ้างเสียหาย จำเลยที่ 2 ยอมชดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์นั้นมิได้เป็นการค้ำประกันหนี้อันจะต้องชำระ ณ เวลามีกำหนดแน่นอนจำเลยที่ 2 จึงไม่หลุดพ้นจากความรับผิดพิพากษายืน
