คำฟ้องและคำให้การ
ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2133/2531นายปาน วิเชียรรัตน์ กับพวกโจทก์นายสังเวียน วิเชียรรัตน์จำเลยนายสง่า ธนสงวนวงศ์ ทนายโจทก์ทั้งสองผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 195, ม. 220, ม. 225ความว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่าแม้ฎีกาข้อ 2.1 ที่ว่าเป็นข้อสำคัญในคดีหรือไม่ จะเป็นปัญหาข้อกฎหมายก็ตามแต่ฎีกาข้อ 2.2 ที่ว่าคำเบิกความเป็นความเท็จหรือไม่นั้นเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ดังนั้น เมื่อศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโดยอาศัยข้อเท็จจริงว่าคำเบิกความไม่เป็นความเท็จซึ่งต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาแล้ว คดีจึงมีปัญหาแต่เฉพาะข้อกฎหมายในการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายนั้นศาลฎีกาจะต้องฟังข้อเท็จจริงว่าคำเบิกความไม่เป็นความเท็จ
ฎีกาโจทก์ในปัญหาข้อ 2.1 จึงไม่เป็นสาระแก่คดี จึงไม่รับฎีกาทนายโจทก์ทั้งสองเห็นว่า ตามฎีกาข้อ 2.1 ข้อเท็จจริงที่ใช้วินิจฉัยประเด็นทั้งสองข้อ หาใช่ข้อเท็จจริงอันเดียวกันไม่และการที่จำเลยเข้าครอบครองที่พิพาทแล้วจำเลยจะได้ครอบครองโดยปรปักษ์แต่เพียงผู้เดียวหรือไม่ย่อมเป็นปัญหาที่ต้องวินิจฉัยข้อเท็จจริงอันต่อไป ส่วนในฎีกาข้อ 2.2 เมื่อข้อเท็จจริงได้ความชัดแจ้งว่าโจทก์ทั้งสองครอบครองที่พิพาทอยู่ด้วย ข้อเท็จจริงที่ว่าจำเลยมิได้ครอบครองที่พิพาทอยู่เพียงผู้เดียวจึงเป็นอันยุติแล้วการวินิจฉัยข้อความที่จำเลยเบิกความต่อศาลว่าจำเลยครอบครองที่พิพาทแต่เพียงผู้เดียวว่าเป็นความเท็จหรือไม่จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมาย หาใช่ปัญหาข้อเท็จจริงไม่
เพราะศาลไม่จำต้องวินิจฉัยข้อเท็จจริงอันใดเกี่ยวกับการครอบครองที่พิพาทของโจทก์และจำเลยต่อไปแล้ว โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของโจทก์ทั้งสองไว้พิจารณาพิพากษาต่อไปหมายเหตุ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าจำเลยได้รับสำเนาคำร้องแล้วหรือไม่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูลให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับดังกล่าว(อันดับ 3)ทนายโจทก์ทั้งสองจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 4)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ฎีกาของโจทก์ข้อ 2.1 เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ส่วนฎีกาของโจทก์ข้อ 2.2 เป็นปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาของโจทก์ชอบแล้ว ยกคำร้องของโจทก์
