คำฟ้องและคำให้การ
ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๖
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ลงโทษตาม ม.๒๕๔
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าจะพิจารณาฉะเพาะว่าต้องทนทุกข์เวทนากล้าเกิน ๒๐ วันหรือไม่เท่านั้น เพราะฟ้องเดิมและฎีกากล่าวฉะเพาะข้อนี้ไม่ได้กล่าวถึงการไม่สามารถประกอบอาชีพเกิน ๒๐ วันด้วย ในที่สุดฟังว่าไม่พอฟังว่าต้องทนทุกข์เวทนาถึง ๒๐ วัน
Result
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์