Supreme Court Judgment No. 612/2488

คำฟ้องและคำให้การ

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑-๒ ฉุดคร่าห์กักขังและข่มขืนกระทำชำเราโจทก์ จำเลยที่ ๓-๔-๕ เป็นบิดามารดาจำเลยที่ ๑-๒ ไม่ระมัดระวังจำเลยที่ ๑-๒ ผู้เยาว์ ขอให้รับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทน จำเลยทุกคนปฏิเสธความรับผิด "จำเลยที่ ๓-๔ ให้การว่า เป็นบิดามารดาจำเลยที่ ๑ จริงจำเลยที่ ๕ รับว่าเป็นบิดาจำเลยที่ ๒ จริง แต่จำเลยไม่ต้องรับผิดในฐานเป็นบิดามารดากับบุตร เพราะจำเลยที่ ๑ บรรลุนิติภาวะแล้วคือมีภริยาและบุตร ๑ คน หากการกระทำของจำเลยที่ ๑-๒ ซึ่งเกิดขึ้นแล้ว แม้จะเป็นผิดกฎหมายประการใดก็ตามจำเลยที่ ๓-๔-๕ เห็นว่าเป็นการนอกเหนือจากขอบเขตต์อำนาจที่จำเลยจะพึงระมัดระวังและดูแลตามหน้าที่อันควร หาใช่เป็นการที่ต้องใช้ความระมัดระวังอันควรแก่หน้าที่ไม่" ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยที่ ๑-๒ ซึ่งเป็นผู้เยาว์ทำละเมิดต่อโจทก์จริง จำเลยที่ ๓-๔-๕ มิได้ร่วมทำการละเมิดด้วยให้จำเลยที่ ๑-๒ ใช้ค่าสินไหมทดแทนโจทก์ จำเลยที่ ๓-๔-๕ ไม่ต้องร่วมรับผิดด้วย

คำพิพากษาศาลล่าง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยที่ ๓-๔-๕ มิได้ต่อสู้ว่าคนได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแก่หน้าที่เพียงแต่ต่อสู้ว่าจำเลยที่ ๑ มิใช่ผู้เยาว์ แต่ก็นำสืบข้อนี้ไม่ได้คดีไม่มีประเด็นให้จำเลยที่ ๓-๔-๕ พิสูจน์ว่าตนได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแก่หน้าที่แล้ว