คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าเมื่อ ๓๐ ปีมานี้ ท.ได้มอบโฉนดอย่างเก่าพร้อมทั้งที่ดินแลเรือนซึ่งปลูกอยู่ในที่นี้อุทิศถวายสงฆ์ให้เป็นที่วัด มีพระคุณวงษ์เป็นประธานพร้อมทั้งคณะสงฆ์มาทำพิธีรับอุทิศ ตามลัทธิในพระพุทธสาสนาเสร็จแล้วขนาดนามว่าวัดป่าม่วง แลเจ้าคณะได้จัดสงฆ์เข้าจำพรรษาอยู่ในที่นี้ พระสงฆ์ครอบครองวัดนั้นมาได้ ๘ ปี เจ้าคณะมณฑลเห็นว่าวัดป่าม่วงไปรวมกับวัดบ่อ แลโอนที่นี้เป็นที่ธรณีสงฆ์ของวัดบ่อ ส่วน ท.ตั้งแต่อุทิศที่พิพาทให้เป็นที่วัดแล้วก็มิได้เข้าเกี่ยวข้องต่อไป จน ท.ตายมาได้ ๑๐ ปี จำเลยผู้รับมฤดก ท.พึ่งมาเกี่ยวข้องในตอนหลังนี้ขอรับโฉนดที่พิพาทดังนี้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าเมื่อเจ้าของที่ได้ทำพิธีอุทิศที่ถวายต่อคณะสงฆ์ให้เป็นที่วันจนมีภิกษุสงฆ์เข้าครอบครองเป็นวัดตั้งแต่เวลานั้นมา แลที่รายนี้ตกเป็นที่ธรณีสงฆ์มากว่า ๑๐ ปีแล้วเช่นนี้ การให้นั้นแม้จะไม่ได้ทำเป็นหนังสือก็สำเร็จเด็ดขาดไปแล้ว จำเลยจะอ้างสิทธิว่าได้รับมฤดกจาก ท.ไม่ได้ จึงห้ามมิให้จำเลยเข้าเกี่ยวข้องต่อไป(พิพาก-พรหม-วิชัย)ขุนสุภาไพบูลย์ - พระยากฤษณะราช -
