คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงให้ความว่า ม.จำเลยไม่พบ พ.ผู้ตายซึ่งเคยมีอริกันมาแต่ก่อน พ.เอาไม้ตะพดตี ม.ก่อนถูกที่คิ้ว ม.จึงเอามีดฟัน พ.๑ ตึถูกที่แขน โดยมิได้จ้องหมายจะให้ถูกที่สำคัญ แต่บาดแผลนั้นสาหัสโลหิตไหลไม่หยุด พ. อยู่ได้ ๕-๖ ชั่วโมงขาดใจตาย ศาลเดิมตัดสินให้จำคุก ม.๒๐ มีตาม ม.๒๕๙ ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า ม.มีผิดตาม ม.๒๙๑ ให้จำคุก ๓ ปี แต่ให้+ตาม ม.๕๕ เสียกึ่งหนึ่งคงจำคุกไว้ ๑ ปี ๖ เดือน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ม.มีผิดฐานฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา เพราะไม่มี+ว่า ม.ได้เจตนาจะฆ่า หรือเห็นล่วงหน้าได้ว่า พ.จะต้องตายด้วยการกระทำของตน และ ม.ได้กระทำไปเพราะถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุไม่เปนธรรม และเกิดบรรดาโทษะขึ้นในขณะนั้นศาลล่างวางโทษมายังไม่สมแก่เหตุอถฉกรรจ์จึงตัดสินแก้โทษให้จำคุกจำเลย ๑๐ ปี ตาม ม.๒๕๑แต่ให้ลดโทษตาม ม.๕๕ ลงกึ่งหนึ่ง คงให้จำคุก ม.จำเลย ๕ ปี
