คำฟ้องและคำให้การ
ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2236/2537นายวรวุฒิ สกุณาไพบูลย์โจทก์นางอัญชิสา เจียมกิจวัฒนา หรือสุทธาทิพย์ ลิ้มรุ่งสุโขจำเลยนางอัญชิสา เจียมกิจวัฒนา หรือสุทธาทิพย์ ลิ้มรุ่งสุโข จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 247 ความว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาและยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งคำร้องขอขยายระยะเวลาฎีกาว่า กรณีต้องทำเป็น คำร้องและเสียค่าคำร้อง เมื่อมิได้เสียค่าคำร้องจึงให้ยกคำร้อง และสั่งฎีกาว่า ศาลมีคำสั่งยกคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นฎีกา ของจำเลย ดังนั้นจำเลยต้องยื่นฎีกาภายในกำหนด ซึ่งครบกำหนด ยื่นฎีกาวันที่ 20 พฤษภาคม 2537 แต่จำเลยยื่นฎีกาผ่านเรือนจำ มาถึงศาลวันที่ 27 พฤษภาคม 2537 จึงพ้นกำหนดเวลายื่นฎีกาแล้ว อีกทั้งจำเลยมิได้เสียค่าขึ้นศาลในชั้นฎีกาและจำเลยยื่นคำร้อง ขอฎีกาอย่างคนอนาถาศาลสั่งยกคำร้อง จึงไม่รับฎีกาจำเลย แจ้งคำสั่งให้จำเลยทราบ จำเลยเห็นว่า เนื่องจากจำเลยถูกขังอยู่ในเรือนจำไม่ได้รับทราบคำสั่งให้ยกคำร้องขอขยายระยะเวลาฎีกา จึงได้ยื่นฎีกาผ่านเรือนจำในวันที่ 19 พฤษภาคม 2537 หากจำเลยรับทราบคำสั่งก็ย่อมจะยื่นฎีกาโดยไม่ชักช้า
โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาอย่างคนอนาถาของจำเลยไว้พิจารณาต่อไป หมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำสั่งแล้ว (อันดับ 116,117)คดีชั้นขอพิจารณาคดีใหม่ คดีสืบเนื่องจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงินจำนวน 5,920,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีแก่โจทก์ จำเลยยื่นคำร้องขอพิจารณาคดีใหม่ว่ามิได้จงใจขาดนัดพิจารณา เพราะถูกขังอยู่ในเรือนจำและทนายความนำใบแต่งทนายที่มี ลายมือชื่อจำเลยซึ่งยังไม่กรอกข้อความไปดำเนินการโดยพลการ ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้ยกคำร้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
จำเลยฎีกา และยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาฎีกา ศาลชั้นต้น มีคำสั่งให้ยกคำร้องและมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 101,100 แผ่นที่ 3) จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 109) คำสั่ง
พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าศาลชั้นต้นได้อ่านคำพิพากษา ศาลอุทธรณ์ให้จำเลยฟังวันที่ 20 เมษายน 2537 ต่อมาวันที่26 เมษายน 2537 จำเลยยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นฎีกาศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่อนุญาต ต่อมาวันที่ 23 พฤษภาคม 2537จำเลยยื่นฎีกาโดยยื่นต่อทัณฑสถานหญิงที่จำเลยถูกควบคุมตัวอยู่และทัณฑสถานหญิงส่งมาศาลชั้นต้นเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม2537 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาเพราะถือว่ายื่นเกินกำหนด1 เดือน ต่อมาวันที่ 13 มิถุนายน 2537 จำเลยยื่นคำร้องขอให้จำเลยได้ฎีกาอย่างคนอนาถาด้วย ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องเพราะศาลมีคำสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยแล้ว ดังนี้ที่จำเลยอ้าง ในอุทธรณ์คำสั่งว่าจำเลยไม่ทราบคำสั่ง ศาลชั้นต้นที่ยกคำร้อง
ขอขยายระยะเวลายื่นฎีกา เพราะจำเลยถูกควบคุมตัวอยู่ใน ทัณฑสถานหญิงถ้าจำเลยทราบว่าศาลยกคำร้องแล้ว จำเลยก็จะยื่นฎีกา ภายในกำหนดนั้นฟังไม่ขึ้นเพราะเมื่อจำเลยยื่นคำร้องขอขยาย ระยะเวลายื่นฎีกาต่อศาลแล้วย่อมเป็นหน้าที่ของจำเลยที่ต้อง ขวนขวายติดตามรับทราบคำสั่งของศาล จำเลยจะอ้างว่าจำเลย ถูกควบคุมตัวอยู่ จำเลยจึงไม่อาจทราบคำสั่งศาลชั้นต้นนั้น ฟังไม่ขึ้น ที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยและ ยกคำร้องขอยื่นฎีกาอย่างคนอนาถาของจำเลยนั้น จึงชอบด้วย ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 247 แล้ว จึงให้ ยกคำร้อง ค่าคำร้องให้เป็นพับ
