คำฟ้องและคำให้การ
ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2225/2537พนักงานอัยการ สำนักงานอัยการสูงสุดโจทก์นายวัชรินทร์หรือหมู่ เศวตเวชจำเลยนายวัชรินทร์ เศวตเวช จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 218ความว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ฎีกาของจำเลย เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณา ความอาญา มาตรา 218 วรรคแรก และผู้พิพากษาที่ลงชื่อใน คำพิพากษาไม่รับรองฎีกาให้จำเลย จึงไม่รับฎีกาของจำเลยจำเลยเห็นว่า ฎีกาที่ว่า ศาลอุทธรณ์นำข้อเท็จจริงที่ไม่ปรากฏในสำนวนขึ้นมาวินิจฉัย ศาลอุทธรณ์ใช้ดุลพินิจในการลงโทษจำเลยอย่างไม่เหมาะสม และเมื่อปืนของกลางมิใช่ทรัพย์ที่จำเลยได้ใช้ในการกระทำความผิดหรือได้มาโดย การกระทำความผิดแล้ว จึงควรให้คืนปืนดังกล่าวให้แก่ผู้เป็น เจ้าของ เป็นปัญหาข้อกฎหมายทั้งสิ้น โปรดมีคำสั่งรับฎีกาของจำเลยด้วยหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 84)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า
จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295,371,376 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 7,8 ทวิ วรรคสอง,72 วรรคสาม,72 ทวิ วรรคสอง ที่แก้ไขแล้ว ความผิดฐานทำร้ายร่างกาย กับความผิดฐานยิงปืน โดยใช่เหตุในเมืองหมู่บ้าน เป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ลงโทษฐานทำร้ายร่างกายซึ่งเป็นบทหนัก จำคุก 2 ปี ฐานมีอาวุธปืน ไว้ในความครอบครอง จำคุก 1 ปี ฐานพาอาวุธปืนไปในเมือง หมู่บ้าน และทางสาธารณะลงโทษตามความผิดต่อพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ ซึ่งเป็นบทหนัก จำคุก 1 ปี รวมจำคุก 4 ปี ทางพิจารณาจำเลย นำสืบรับเข้ามาว่าอยู่ในที่เกิดเหตุและใช้อาวุธปืนยิงไปทาง พวกผู้เสียหายเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษให้หนึ่งในสาม
คงจำคุก2 ปี 8 เดือน และริบของกลางศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ วรรคแรกนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 73 แผ่นที่ 5)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 84)คำสั่งคดีนี้ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ฎีกาของจำเลยที่ว่า ศาลอุทธรณ์นำข้อเท็จจริงที่ไม่ปรากฏในสำนวนขึ้นมาวินิจฉัย ก็ไม่ปรากฏว่าศาลอุทธรณ์นำข้อเท็จจริงที่ไม่ปรากฏในสำนวน ขึ้นมาวินิจฉัย เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง และฎีกาของจำเลย ที่ว่าศาลอุทธรณ์ใช้ดุลพินิจในการลงโทษจำเลยอย่างไม่เหมาะสม อาวุธปืนของกลางก็มิใช่ทรัพย์ที่จำเลยได้ใช้ในการกระทำความผิด หรือได้มาโดยการกระทำความผิดจึงควรให้คืนอาวุธปืนของกลางดังกล่าวแก่ผู้เป็นเจ้าของ ก็เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยนั้นชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง
