คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ศาลแพ่งเห็นว่า เจ้าพระยาอภัยราชาเจ้าของเดิมได้อุทิศทางรายพิพาทนี้ให้เป็นถนนสาธารณะแล้ว และได้ใช้มาเป็นเวลาถึง ๘ ปี ย่อมเป็นผลสมบูรณ์นับแต่วันเปิดให้ใช้แล้ว ไม่จำต้องรอให้มีการแก้ทะเบียนโฉนดอีกตามประมวลแพ่ง ฯมาตรา ๑๒๙๙ เพราะตามมาตรา นี้บัญญัติฉะเพาะแต่การได้มาโดยนิติกรรมเท่านั้น หาได้บัญญัติเลยไปถึงการได้มาโดยวิธีอื่นด้วยไม่ จึง พิพากษาว่าที่รายวิวาทนี้เป็นทางสาธารณให้จำเลยเปิดทาง
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าถนนนี้มิใช่ทางสาธารณ แต่ที่ดินโจทก์ตกอยู่ในที่ล้อมและติดต่อกับที่พิพาท ถ้าใช้ทางพิพาทนี้จะสะดวกและใกล้ที่สุดทั้ง โจทก์ก็เคยเข้าออกทางนี้มาถึง ๘ ปี จึงพิพากษาแกด้คำพิพากษาศาลแพ่ง ให้ จำเลยเปิดทางเดิมโดยโจทก์ใช้ค่าทดแทนแก่จำเลย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าเจ้าพระยาอภัยราชามีเจตนาอุทิศที่รายนี้เป็นทางสาธารณะจึง
Result
พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์บังคับคดีไปตามศาลแพ่ง
