คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า อ.ผู้ตายกับจำเลยโต้เถียงกันเรื่อง อ. หาว่าจำเลยลักพระไป และ อ.พูดว่าตีอ้ายแมวเสียสักที จำเลยว่าอย่าตี ตึจะฟัน แล้วจำเลยชักมีดปาดตาลออกจากฝัก อ.เอาไม้ขอฉายตีจำเลย ๆ เอามีปัดปลายไม้ฉายตกดิน พอ อ.ขยับไม้ขอฉายขึ้น จำเลยก็เอามีดฟัน อ.ถูกคอข้างซ้าย อ.อยู่ได้ประมาณ ๔๐ นาทีก็ขาดใจตาย ดังนี้ ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยทำการป้องกันพอสมควรแก่เหตุตาม ม.๕๐ ให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับว่า ให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๑ กำหนด ๕ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของจำเลยเปนการป้องกันเกินกว่าเหตุ จึงตัดสินแก้ศาลอุทธรณ์ให้ลงโทษจำเลยตาม ๒๔๙-๕๓ มีกำหนด ๒ ปี
