คำฟ้องและคำให้การ
ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1001/2533พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นางสาวคนึงนิตย์ ธรรมวัฒนะโจทก์นางสาวจิตอารีย์ หอมเย็นจำเลยนางสาวจิตอารีย์ หอมเย็น จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 218ความว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาของจำเลย ทุกข้อเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 จึงไม่รับจำเลยเห็นว่า ฎีกาของจำเลยทุกข้อเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายกล่าวคือ ข้อ 2.1 ที่ว่า เมื่อมีข้อสงสัยในการวินิจฉัยชี้ขาดประเด็นแห่งคดี ศาลอุทธรณ์ชอบที่จะยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 227 ในข้อ 2.2 ที่ศาลอุทธรณ์ยกเอาข้อเท็จจริงซึ่งไม่ปรากฏในสำนวนและทางนำสืบของโจทก์และจำเลยมาวินิจฉัยคดีนั้น ไม่ชอบด้วยกฎหมายและเป็นปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน สำหรับข้อ 2.3 ที่ศาลอุทธรณ์รับฟังพยานโจทก์ซึ่งเป็นพยานบอกเล่าและคำของพยานผู้มีส่วนได้เสียในคดีแล้วนำมาวินิจฉัยลงโทษจำเลยนั้น
ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ส่วนข้อ 2.4 ปัญหาว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามกฎหมายหรือไม่ และในข้อสุดท้ายปัญหาว่าคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาหรือไม่ เพราะมิได้วินิจฉัยในประเด็นที่จำเลยอุทธรณ์อันทำให้ผลของคดีเปลี่ยนแปลงไป โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยไว้พิจารณาพิพากษาต่อไป หมายเหตุ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าโจทก์และโจทก์ร่วมได้รับสำเนาคำร้องแล้วหรือไม่ ระหว่างพิจารณา นางสาวคนึงนิตย์ ธรรมวัฒนะ ผู้เสียหายขอเข้า เป็นโจทก์ร่วม ศาลชั้นต้นอนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 334 ให้จำคุก 2 ปี คำรับสารภาพของจำเลยในชั้นจับกุมเป็นการลุแก่โทษต่อเจ้าพนักงานและเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาคดี ลดโทษให้1 ใน 4 คงจำคุก 1 ปี 6 เดือน คำขอนอกจากนี้ให้ยกเสีย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว (อันดับ 61) จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 63) คำสั่ง
พิเคราะห์แล้ว คดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ลงโทษจำคุกจำเลยไม่เกินห้าปี ห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรก ฎีกาของจำเลยข้อ 2.1, 2.3, 2.4 และ 2.5 เป็นฎีกาคัดค้านดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์ ส่วนฎีกาข้อ 2.2 ที่ว่าศาลอุทธรณ์หยิบยกข้อเท็จจริงนอกสำนวนและ ทางนำสืบของโจทก์ จำเลยมาวินิจฉัยลงโทษจำเลยนั้น ศาลอุทธรณ์ ก็มิได้วินิจฉัยพยานหลักฐานนอกสำนวนแต่อย่างใด ฎีกาของจำเลย ทุกข้อจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามบทกฎหมายดังกล่าว ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง
