เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่านายยวนจำเลยเงื้อคันขอฉายจะตีนายสี นายเหรียญโดดเข้าจับคันขอฉายไว้ระหว่างที่ต่างยื้อคันขอฉายกันอยู่นี้ นายหวานจำเลยถือปืน นายผ่อนถือมีด วิ่งมาช่วยแกะมีดจากมือนายเหรียญ ๆ วิ่งหนี นายยวน นายหวาน นายผ่อน วิ่งไล่ขับไป พอถึงบ้านนายกรุด ๆ เข้าห้าม ขณะนั้นจำเลยทั้ง ๓ อยู่ห่างนายเหรียญประมาณ ๑๐ วา นายยวนจำเลยจึงได้เอาปืนที่นายหวานจำเลยถือมานั้นยิงนายเหรียญถูกที่น่องต่อมานายเหรีญกับจำเลยทั้ง ๓ มาที่บ้านกำนันฮี้ จำเลย ๆ พูดว่าต้องส่งอำเภอ แต่เจ้าทุกข์กับผู้ร้ายตกลงยินยอมใช้ค่าบาดแผลกันเสียเอง ไม่ต้องให้นายฮี้ส่งอำเภอ ฝ่ายบิดาจำเลยจึงขอให้นายฮี้ทำสัญญาให้ว่าจะไม่เรียกเงินจากผู้ร้าย ๓ คนนี้อีกต่อไป
ฎีกาตัดสินว่า นายยวน นายหวาน นายผ่อน มีความผิดฐานเปนตัวการพยายามฆ่าคนตายตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๒๔๙-๖๐-๖๓ ให้จำคุกนายยวน ๑๐ ปี ส่วนนายหวาน นายผ่อน ไม่ได้เปนผู้ลงมือยิง จึงควรปราณีย์ตามมาตรา ๕๙ ให้จำคุกจำเลยคนละ ๖ ปี ๘ เดือน แต่นายฮี้จำเลยนั้นไม่มีผิด เพราะทางพิจารณาได้ความแต่เพียงกล่าวมาข้างต้น จะฟังว่านายฮี้มีเจตนาช่วยเหลือผู้ผิดมิให้ต้องรับอาญาตามมาตรา ๑๔๒ ไม่ได้ แต่นายฮี้บกพร่องต่อน่าที่ตาม พ.ร.บ.ปกครองท้องที่ พ.ศ. ๒๔๕๗ มาตรา ๓๕ ข้อ ๓ ซึ่งหามีบทบัญญัตลงโทษแก่จำเลยไม่
