คำฟ้องและคำให้การ
โจทย์ฟ้องหาว่าจำเลยขออาศรัยที่ดินของโจทย์อยู่ ซึ่งมีชื่อโจทย์แลภรรยาโจทย์เปนเจ้าของ จำเลยปฎิเสธว่าไม่ได้อาศรัยโจทย์ต่อสู้ว่าที่ดินเปนมรฎกของบิดาโจทย์จำเลยต่างปกครองเปนส่วนสัดกันมา เมื่อเจ้าพนักงานเกษตร์มารางวัดที่ดินจะออกโฉนด จำเลยแลบรรดาพี่น้องได้ตกลงให้เจ้าพนักงานรางวัดที่ดินรวมเปนแปลงเดียวกัน แลยอมให้โจทย์กับภรรยาโจทย์ใส่ชื่อเปนเจ้าของในโฉนดเพื่อเสียค่าธรรมเนียมน้อย ศาลมณฑลนครชัยศรีแลศาลอุทธรณ์ข้าหลวงพิเศษปฤกษาต้องกันไม่ยอมให้จำเลยสืบพยาน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าให้ศาลเดิมจัดการสืบพยานโจทย์จำเลยต่อไป เพราะจำเลยต่อสู้ว่าปกครองมาก่อนรับโฉนดจนบัดนี้ได้ ๓๐ ปี แลเรื่องนี้เจ้าพนักงานออกโฉนดให้โจทย์เมื่อ ร.ศ. ๑๒๕ การที่จำเลยปกครองต่อมาจะพ้น ๙ ปีจริงฤาไม่ เปนประเด็นอันจะอาศรัยข้อเท็จจริงมาวินิจฉัยกฎหมายที่ดิน()
