คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารรื้อถอนบ้านเลขที่ 10หมู่ที่ 7 ตำบลไผ่ต่ำ อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี พร้อมสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่ดินของโจทก์และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เดือนละ100 บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยจะรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่ดินของโจทก์ ให้ยกฟ้องแย้งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยยื่นฎีกาและยื่นคำร้องขอให้ศาลไต่สวนว่าขณะนี้ที่ดินพิพาทซื้อขายในท้องตลาดราคาเท่าใด ศาลชั้นต้นสั่งในฎีกาว่า คดีนี้มีจำนวนทุนทรัพย์เพียง 37,000 บาท ไม่เกิน 200,000 บาท ต้องห้ามมิให้ฎีกาในข้อเท็จจริง ส่วนปัญหาข้อกฎหมายไม่มีสาระอันควรแก่การวินิจฉัย จึงไม่รับฎีกา และสั่งในคำร้องว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้วเห็นว่าจำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทจะต้องถือตามที่กำหนดในศาลชั้นต้น มิใช่มากำหนดใหม่ในชั้นฎีกา มิฉะนั้นแล้วจะมีสิทธิอุทธรณ์ฎีกาได้ทุกเรื่อง ให้ยกคำร้องจำเลยยื่นคำร้องว่า ตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคแรก จำนวนทุนทรัพย์หรือราคาทรัพย์สินที่พิพาทที่จะฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้หรือไม่นั้น ต้องถือราคาทรัพย์สินในชั้นฎีกาเป็นเกณฑ์กำหนด ถึงแม้ในศาลชั้นต้นจะมีทุนทรัพย์เพียง 37,000 บาท แต่เมื่อราคาที่ดินพิพาทเปลี่ยนแปลงไปเป็นราคา 250,000 บาท การที่ถือตามทุนทรัพย์ที่กำหนดในศาลชั้นต้น จำเลยจึงไม่อาจเห็นพ้องด้วย ขอให้ศาลฎีกามีคำสั่งให้ศาลชั้นต้นนัดพร้อมโจทก์ จำเลย หรือมีคำสั่งให้ศาลชั้นต้นทำการไต่สวนคำร้องของจำเลยว่า ที่ดินพิพาทมีราคาเท่าไหร่ แล้วให้ศาลชั้นต้นพิจารณาสั่งฎีกาของจำเลยว่าต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงหรือไม่ต่อไปศาลฎีกามีคำสั่งว่า "
พิเคราะห์แล้ว เห็นว่า คดีนี้จำเลยฎีกาขอให้พิพากษากลับคำพิพากษาศาลล่างทั้งสอง โดยให้ยกฟ้องโจทก์และพิพากษาว่าที่ดินพิพาทเป็นของจำเลย ราคาทรัพย์สินที่พิพาทกันในชั้นฎีกาจึงเป็นอย่างเดียวกับในศาลชั้นต้น ผู้ฎีกาต้องเสียค่าขึ้นศาลในชั้นฎีกาตามราคาเช่นเดียวกับในศาลชั้นต้น ดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 150 วรรคสองเมื่อที่ดินพิพาทกำหนดราคาไว้ในศาลชั้นต้นเป็นเงิน 37,000 บาทจึงเป็นคดีที่มีราคาทรัพย์สินที่พิพาทกันในชั้นฎีกาเช่นเดียวกับในศาลชั้นต้นซึ่งไม่เกินสองแสนบาท ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามมาตรา 248 จำเลยจะขอให้ศาลไต่สวนเพื่อกำหนดราคาที่ดินพิพาทใหม่หาได้ไม่ คำสั่งของศาลชั้นต้นชอบแล้ว ให้ยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของจำเลย"
