คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๒๔ สิงหาคม ๒๔๙๒ จำเลยได้มีดดาบทำร้ายร่างกาย น.มีบาดแผลสาหัส ไม่สามารถทำมาหาเลี้ยงชีพได้ตามปกติมากกว่า ๒๐ วัน ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๕๖
จำเลยให้การว่าได้ทำร้าย น.จริง แต่จะถึงสาหัสหรือไม่ ๆ ทราบ ศาลชั้นต้นงดสืบพยาน วินิจฉัยว่า นับจากวันเกิเหตุถึงวันฟ้องยังไมถึง ๒๐ วัน โจกท์บรรยายข้อเท็จจริงในสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น ศาลหารับฟังไม่ ในข้อเท็จจริงที่บรรยายในฟ้องต้องเกิดขึ้นแน่นอนแล้ว จะคาดคะเนหรือสันนิษฐานเอาไม่ได้ ลงโทษตามมาตรา ๒๕๖ ไม่ได้ ให้ลงโทษตามมาตรา ๒๕๔
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์ได้กล่าวข้อเท็จจริงเกี่ยวแก่บาดแผลในฟ้องไว้แล้ว หากจะสาหัสหรือไม่ โจทก์สามารถสืบได้ตามฟ้องหรือไม่ ต้องพิจารณากันภายหลัง พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นสืบพยานแล้วพิพากษาใหม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีหาเห็นว่า เหตุเพียงที่โจทก์ยื่นฟ้องคดีนี้จากวันเกิดเหตุถึงวันยื่นฟ้องยังไม่ถึง ๒๐ วัน ยังไม่พอจะชี้ขาดข้อเท็จจริงได้ว่า ผู้บาดเจ็บจะสามารถทำมาหาเลี้ยงชีพตามปกติเกินกว่า ๒๐ วันหรือไม่ จึงต้องฟังข้อเท็จจริงก่อน
Result
พิพากษายืน
