Supreme Court Judgment, B.E. 2536 (ref. 56117)

Legal principle (summary)

ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า พิเคราะห์แล้วจำเลยฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง เนื่องจากคดีนี้มีทุนทรัพย์ไม่เกิน 200,000 บาท จึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 มีคำสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยจำเลยเห็นว่า คดีนี้จำเลยต่อสู้อ้างว่า ที่ดินพิพาทเป็นของจำเลยโดยได้รับการยก ให้จากบิดามารดา จำเลยจึงมีสิทธิครอบครอง โดยชอบด้วยกฎหมาย โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกา ของจำเลยไว้พิจารณาพิพากษาต่อไปด้วยหมายเหตุ ไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้รับสำเนาคำร้องหรือไม่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวาร ออกไปจากที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.)เลขที่ 1373,1465 และ 3271 บ้านวังพร้าวตำบลทุ่งงาม อำเภอเสริมงาม จังหวัดลำปาง และให้เพิกถอนหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.) เลขที่ 1372,1469 และ 7221บ้านวังพร้าวตำบลทุ่งงาม อำเภอเสริมงาม จังหวัดลำปางศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกา (อันดับ 87)จำเลยยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 88)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว คดีนี้เป็นคดีที่โจทก์ฟ้อง ขอให้จำเลยโอนที่ดินตามหนังสือรับรอง การทำประโยชน์เลขที่ 1469,1372,3221 คืนให้แก่โจทก์ โดยราคาทรัพย์สินที่พิพาทกันในชั้นฎีกาเพียงห้าหมื่นบาท เมื่อจำเลยฎีกา ในข้อเท็จจริง กรณีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 248 วรรคแรก พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง (ฉบับที่ 12) พ.ศ. 2534มาตรา 18 ที่ศาลชั้นต้น มีคำสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยชอบแล้วให้ยกคำร้อง