คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคสอง ให้จำคุก 18 ปี ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 12 ปีศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยฎีกา
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกา ต่อมาในวันเดียวกันจำเลยยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาฎีกา
ศาลชั้นต้นมีคำสั่ง ไม่อนุญาตให้ขยายระยะเวลายื่นฎีกาดังกล่าวจำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับฎีกาศาลฎีกาสั่งว่า "คดีนี้จำเลยยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นขออนุญาตให้ขยายเวลายื่นฎีกาเมื่อพ้นกำหนดเวลาฎีกาแล้วศาลชั้นต้นสั่งไม่อนุญาตให้ยกคำร้อง อันเป็นกรณีที่ต้องอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวไปยังศาลอุทธรณ์ภาค 1 ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193 วรรคหนึ่งแต่ศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยคำร้องนี้ไปเลยโดยไม่จำต้องย้อน สำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยสั่งเสียก่อนการที่จำเลยยื่นคำร้องขออนุญาตขยายเวลายื่นฎีกาเมื่อสิ้นระยะเวลายื่นฎีกาแล้ว 1 วัน โดยอ้างว่ามีเหตุสุดวิสัยเนื่องจากในวันที่ 15 มีนาคม 2541 ทนายจำเลยไปงานศพญาติ ที่ จังหวัดบุรีรัมย์ และได้เดินทางกลับแล้วรถยนต์ส่วนตัวเสียกลางทาง เป็นเหตุให้ไปถึงศาลจังหวัดขอนแก่นเวลา 17.15 นาฬิกา ซึ่งศาล ได้ปิดทำการแล้วนั้น เห็นว่า ข้อที่จำเลยอ้างนั้นเลื่อนลอย และไม่ใช่เหตุสุดวิสัย ที่ศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง"
