คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 40,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 12 กันยายน 2538 ไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ แต่ดอกเบี้ยคำนวณถึงวันฟ้องต้องไม่เกิน 1,325 บาทตามที่โจทก์ขอ คำขออื่นให้ยกศาลอุทธรณ์พิพากษายกอุทธรณ์จำเลยจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาของจำเลยเป็นฎีกาโต้แย้งดุลพินิจของศาลอุทธรณ์ จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ไม่รับฎีกาจำเลยเห็นว่า ฎีกาของจำเลยเป็นการโต้แย้งในเรื่องของการตีความตามสัญญาซื้อขาย เอกสารหมาย จ.1 ว่าสัญญาดังกล่าวมีความหมายอย่างไรเป็นข้อกฎหมาย จึงขอศาลฎีกาวินิจฉัยและมีคำสั่งยกคำสั่งของศาลชั้นต้น แล้วสั่งรับฎีกาของจำเลยไว้ดำเนินการตามกฎหมายต่อไปศาลฎีกามีคำสั่งว่า "
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้ว เห็นว่า ฎีกาของจำเลยเป็นฎีกาที่โต้เถียงเรื่องการตีความตามสัญญาซื้อขายเอกสารหมาย จ.1 ว่าเป็นสัญญาซื้อขายรถยนต์หรือสัญญาซื้อขายสิทธิของผู้เช่าซื้อตามสัญญาเช่าซื้อรถยนต์พิพาทปัญหาการตีความข้อสัญญา เป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมาย ไม่ต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่งจึงให้รับฎีกาของจำเลยไว้พิจารณาและดำเนินการต่อไป"
