คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(1)(3)(8) วรรคสาม จำคุก 4 ปีศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกาพร้อมกับยื่นคำร้องฉบับลงวันที่ 3 มกราคม 2540ขอให้ผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาคดีหรือลงลายมือชื่อในคดีนี้รับรองให้ฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าข้อความที่ตัดสินนั้นไม่เป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลฎีกาไม่อนุญาตให้ฎีกายกคำร้อง ต่อมาจำเลยยื่นคำร้องฉบับลงวันที่ 15 มกราคม 2540 ขอให้ผู้พิพากษาอีกคนหนึ่งซึ่งลงลายมือชื่อในคำพิพากษาในศาลชั้นต้นรับรองให้ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่าคำร้องลงวันที่ 3 มกราคม 2540 ระบุให้ผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาคดีนี้หรือผู้พิพากษาซึ่งลงลายมือชื่อในคดีนี้รับรองฎีกา
เมื่อปรากฏว่าผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาคดีไม่อนุญาตรับรองให้ฎีกาแล้วจำเลยจึงต้องยื่นขอให้ผู้พิพากษาอีกคนหนึ่งรับรองฎีกาภายในกำหนดเวลายื่นฎีกา เมื่อจำเลยยื่นพ้นกำหนดเวลายื่นฎีกาแล้วจึงไม่อาจรับรองฎีกาให้ได้ ยกคำร้องจำเลยอุทธรณ์คำสั่งต่อศาลฎีกาศาลฎีกามีคำสั่งว่า "คดีนี้ศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 ให้จำเลยฟังเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม 2539 จำเลยยื่นคำร้องลงวันที่ 3 มกราคม 2540 ต่อศาลชั้นต้นระบุขอให้ผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาคดีนี้ หรือผู้พิพากษาซึ่งลงลายมือชื่อในคดีนี้อนุญาตให้จำเลยฎีกา เมื่อปรากฏว่าผู้พิพากษาที่พิจารณาคดีในศาลชั้นต้นไม่อนุญาตให้ฎีกา ย่อมถือได้ว่าคำร้องของจำเลยดังกล่าวสิ้นสุดลงแล้ว หากจำเลยประสงค์ให้ผู้พิพากษาคนอื่นอนุญาตให้ฎีกา จำเลยต้องยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นใหม่ภายในกำหนดเวลายื่นฎีกา การที่จำเลยยื่นคำร้องกรณีนี้ต่อศาลชั้นต้นเมื่อวันที่ 15 มกราคม 2540 เป็นการล่วงเลยกำหนดเวลายื่นฎีกาแล้วไม่อาจรับไว้พิจารณาได้ ที่ศาลชั้นต้นไม่รับคำร้องของจำเลยแล้วให้ยกคำร้อง"
