คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยจ้างนายชิ้นปลูกต้นยางพาราลงในที่ดินซึ่งมิใช่สวนยางตามกฏหมายโดยมิได้รับอนุญาติ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลยและให้ทำลายต้นยางพารา ๗๐ ต้นตามฟ้องข้อ ๑ ส่วนต้นยางอีก ๑๓๘๖ ต้นตามฟ้องข้อ ๒ ให้ยก
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าตามฟ้องโจทก์ว่า จำเลยบังอาจจ้างนายชิ้นปลูกยางพาราลงในที่ดินซึ่งมิใช่สวนยาง แต่ตามทางพิจารณาฟังได้ว่าจำเลยได้จ้างนายชิ้นปลูกยางพาราซ่อมแซมขึ้นในสวน ข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในทางพิจารณาต่างกับข้อเท็จจริงดังที่กล่าวในฟ้อง ต้องยกฟ้องตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๙๒ วรรค ๒ จึงพิพากษากลับศาลชั้นต้น ให้ยกฟ้องโจทก์.
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์อ้างมาตรา ๑๕ พระราชบัญญัติควบคุมยางซึ่งเป็นเรื่องการปลูกใหม่เป็นบทขอให้ลงโทษ แต่ตามมาตรา ๔ อนุมาตรา ๑๒ วิเคราะห์ศัพท์คำว่าปลูกใหม่" ว่า ให้หมายความว่าการปลูกต้นยางลงในที่ซึ่งมิใช่สวนยางตามพระราชบัญญัติ และตามมาตรา ๔ อนุมาตรา ๗ วิเคราะห์คำว่า " สวนยาง " ว่าให้หมายความว่าที่ดินได้ปลูกต้นยางมีลักษณะเป็นสวนยาง ๆ เมื่อได้พิเคราะห์ดูคำตามกฏหมายที่กล่าวแล้ว จะเห็นว่าการปลูกใหม่จะเป็นความผิดต้องปลูกในที่ซึ่งมิใช่สวนยาง แต่เรื่องนี้ได้ความชัดว่าต้นยาง ๗๐ ต้นนี้ จำเลยได้ปลูกซ่อมแซมขึ้นในที่ดินซึ่งเป็นสวนยางอยู่ก่อนแล้ว จำเลยจึงไม่มีความผิดดังโจทก์หาจึง
Result
พิพากษายืนศาลอุทธรณ์
