คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ศาลเดิมแลศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงยุตติต้องกันว่า จำเลยกับพวกลักโคของ น.ไป ๒ โค ครั้นแล้ว จำเลยกลับมารับเงิน ๘๐ บาทจาก น.โดยหลอกลวงว่าจะคืนโค น.หลงเชื่อให้เงินไป จำเลยไม่คืนดังนี้ ศาลเดิมลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์แลฐานฉ้อ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยไม่ได้เอาคำเท็จมาหลอกลวง เจ้าทรัพย์ส่งเงินให้จำเลยเพื่อแลกโคคืน หาได้ผิดหลงไม่ จำเลยไม่มีผิดฐานฉ้อ คงผิดฉะเพาะลักทรัพย์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า คำหลอกลวงจำเลยมิได้ประกอบด้วยเอาความเท็จมากล่าวเพราะโคมีอยู่ที่จำเลยจริง แม้เจ้าทรัพย์เองก็ทราบเทียบฎีกาที่ ๑๐๖๘/๒๔๗๓ เป็นบรรทัดฐาน จึงให้ยกฎีกาโจทก์
Result
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
