คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยเปนบุรุษไปรษณีย์ ได้รับมอบจดหมายลงทะเบียนเพื่อนำส่งผู้รับ จำเลยได้เปิดผนึกซองจดหมายนั้น และลงชื่อผู้รับเงินในใบสั่งจ่ายธนาณัติซึ่งสอดมาในจดหมายนั้น และพยายามจะนำไปขอรับเงิน แต่ถูกจับเสียก่อน ดังนี้ ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยมีผิดตาม ม.๑๓๑-๒๒๔-๒๒๕ และ ๕๙ ให้จำคุกไว้ ๓ ปี ศาลอุทธรณ์ตัดสินแก้ว่า จำเลยมีผิดตาม ม.๑๓๑-๑๔๓-๒๒๔-๒๒๕-๓๐๔-๖๐ และ ๕๙ ให้จำคุกจำเลย ๕ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่ศาลอุทธรณ์ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๒๕ นั้นยังไม่ชอบ เพราะจำเลยไม่ได้ปลอมใบสั่งจ่ายธนาณัติ จำเลยเปนแต่ปลอมลายมือชื่อในใบรับหรือใบมอบฉันทะอันเปนหนังสือสำคัญหาใช่หนังสือราชการไม่ จึงตัดสินแก้ศาลอุทธรณ์ให้ยกข้อที่ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๒๕ เสีย นอกจากนี้คงยืนตามศาลอุทธรณ์ แต่ให้ลดกำหนดโทษจำคุกจำเลยลงคงเหลือเพียง ๔ ปี
