คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า ได้ให้จำเลยเช่าห้องแถวรวม 3 คูหา แต่เปิดโล่งตลอดเป็นคูหาเดียว ค่าเช่าเดือนละ 60 บาท โจทก์บอกเลิกการเช่าแล้วจำเลยไม่ยอมออก จึงขอให้ขับไล่จำเลยให้การว่า เช่าอยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่ ค่าเช่าอัตราห้องละ 10 บาท โจทก์เพิ่งขึ้นค่าเช่าเป็นห้องละ 20 บาท จึงได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่า ในคำให้การจำเลยและในรายงานที่จำเลยรับต่อศาล กล่าวเพียงว่า โจทก์เพิ่งขึ้นค่าเช่า ไม่แน่ชัดว่าขึ้นค่าเช่าเมื่อใด ก่อนหรือหลังวันที่ 8 ธันวาคม 2484 พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ เป็นกฎหมายพิเศษที่ตัดสิทธิตามธรรมดาของเจ้าของที่ ฉะนั้นเมื่อจำเลยอ้างว่าได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัตินี้
จำเลยก็ต้องนำสืบให้ได้ความชัดกระจ่างแต่จำเลยไม่สืบในข้อนี้ จึงฟังไม่ได้ว่าการเช่ารายนี้อยู่ในความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ 2486 และ 2488 จึงพิพากษากลับให้ขับไล่จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ที่ศาลอุทธรณ์ฟังว่าเคหะที่จำเลยเช่ามีค่าเช่าเดือนละ 60 บาท เป็นการชอบแล้ว จำเลยไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ 2486 ส่วนพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ 2489 ก็ไม่คุ้มครองจำเลย เพราะโจทก์บอกเลิกการเช่าก่อนแล้ว
Result
จึงพิพากษายืน
