คำฟ้องและคำให้การ
คดี 3 สำนวนเป็นกรณีเดียวกัน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณารวมกันอัยการและนายหนุยต่างเป็นโจทก์ฟ้องนายกรุตเป็นจำเลยหาว่าพยายามฆ่าคน นายกรุตจำเลยให้การทั้งสองสำนวนนี้ เป็นใจความว่านายหนุยได้บุกรุกเข้ามาในรั้วบ้านของนายกรุต แล้วใช้มีดแทงนายกรุตนายกรุตจึงใช้ปืนยิงขู่เพื่อป้องกันตัว อาวุธปืนที่ใช้ยิงนายกรุตทราบแล้วว่า ไม่อาจทำอันตรายชีวิตนายหนุยได้นายกรุตได้เป็นโจทก์ฟ้องนายหนุยเป็นจำเลยหาว่าบุกรุกทำร้ายร่างกาย นายหนุยให้การว่า นายกรุตเอาจอบตีและเอาปืนยิงข้างเดียวนายหนุยมิได้บุกรุกหรือทำร้ายนายกรุต ศาลชั้นต้นฟังว่า นายกรุตไม่มีผิดฐานพยายามฆ่าคน และพิพากษาว่านายกรุตนายหนุยมีความผิดตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 254 ให้จำคุกนายหนุย 4 เดือน นายกรุต 1 ปี แต่ให้รอการลงอาญาไว้
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่านายกรุตมีผิดฐานพยายามฆ่าคน ให้จำคุก 10 ปี ยกฟ้องนายหนุยนายกรุต ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปืนที่นายกรุตยิง เป็นปืนลูกซองขนาดเล็กบรรจุกระสุนลูกปลายขนาดเล็กเบอร์ 8 ปากกระบอกปืนมีศูนย์กลางกว้างเพียง 1.5 ซ.ม. ตามคำชันสูตรบาดแผลนายกรุต ปรากฏว่า แผลที่ 1 ถูกตรงหลังตั้งแต่ชายสะบักถึงก้น มีแผลเป็นจุด ๆ ใกล้ชิดกัน มีลักษณะคล้ายคลึงกัน รวม 37 แห่ง แผลที่ 2 ที่แขนเบื้องหลัง มีบาดแผลเป็นจุด ๆ ใกล้ชิดกันรวม 53 แห่ง ขนาดของแผลแต่ละแผล กว้าง 2 มิลลิเมตร ยาว 2 มิลลิเมตร ลึกเป็นจุดกลมขนาดเมล็ดถั่วเขียวมีเม็ดกระสุนฝังใน แผลรักษา 15 วันหาย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า อาวุธปืนที่จะถือเป็นเครื่องสังหารชีวิตมนุษย์นั้น ย่อมมีลักษณะว่าถ้าใช้อาวุธปืนนั้นยิงคนตามธรรมดาจะมีผลให้บังเกิดความตาย หรือความตายเป็นผลของการที่ถูกอาวุธปืนชนิดนั้น จึงจะถือว่าอาวุธปืนนั้นเป็นเครื่องสังหารต่อชีวิต สำหรับปืนของกลางนี้แสดงผลตามธรรมดาใช้ยิงคนไม่ตาย ซึ่งนายกรุตจำเลยรู้อยู่แล้ว นายกรุตจำเลยมีความผิดฐานทำร้ายร่างกายพิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามศาลชั้นต้น
