คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ว่าจ้างจำเลยที่ 1 ทำการก่อสร้างอาคารเรียนแบบพิเศษโรงเรียนด่านสำโรง จำนวน 1 หลัง ในราคา 6,000,000บาท ในสัญญามีข้อตกลงว่าหากมีเหตุชำรุดเสียหายเกิดขึ้นแก่อาคารที่ก่อสร้างภายใน 1 ปี นับแต่วันที่มอบงาน จำเลยจะดำเนินการแก้ไขให้เรียบร้อย หากไม่แก้ไขให้โจทก์มีสิทธิว่าจ้างผู้อื่นให้ทำงานแทนได้ และมีข้อตกลงว่าหากอาคารดังกล่าวเกิดการชำรุดบกพร่องเสียหายขึ้นหลังจากระยะ 1 ปี จำเลยยังต้องรับผิดตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ จำเลยได้ทำงานแล้วเสร็จส่งมอบงานให้โจทก์เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม 2524 ต่อมาวันที่ 2 พฤษภาคม 2526โจทก์ตรวจพบอาคารดังกล่าวชำรุดเสียหาย 9 รายการ คำนวณเป็นราคาค่าเสียหายเป็นเงิน 52,400 บาท
โจทก์ทวงถามแล้วจำเลยไม่ยอมซ่อมแซมตามสัญญา จำเลยทั้งสองจึงต้องรับผิดใช้เงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งนับจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จให้แก่โจทก์จำเลยทั้งสองขาดนัดยื่นคำให้การศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์จำนวน 40,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่จำเลยทั้งสองฎีกาว่าตามสัญญาจ้างข้อ 6วรรคแรก ระบุไว้แน่นอนแล้วว่า ให้จำเลยที่ 1 รับผิดเพียง 1 ปีส่วนในข้อ 6 วรรคสองเป็นเรื่องให้รับผิดชอบเรื่องอื่น มิใช่เรื่องระยะเวลาที่ยาวนานกว่า 1 ปี ความชำรุดบกพร่องตามฟ้องเกิดขึ้นเมื่อพ้น 1 ปีแล้ว จำเลยทั้งสองจึงไม่ต้องรับผิด เห็นว่าตามสัญญาจ้างข้อ 6 วรรคสอง ระบุไว้ว่า "ถ้างานที่จ้างเกิดการชำรุดบกพร่องเสียหายขึ้นหลังจากระยะเวลาที่กำหนดข้างต้น ผู้รับจ้างยังต้องรับผิดตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ด้วย" หมายความว่า แม้จะเลยกำหนดระยะเวลา 1 ปี นับแต่วันที่มอบงานแล้ว หากมีความชำรุดบกพร่องเกิดขึ้นภายในกำหนด 5 ปี จำเลยก็ยังต้องรับผิดตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา600 วรรคแรก
นั่นเอง หาใช่เป็นเรื่องให้รับผิดชอบเรื่องอื่นมิใช่ระยะเวลาที่ยาวนานกว่า 1 ปี ดังที่จำเลยทั้งสองฎีกาไม่เมื่อความชำรุดบกพร่องที่เกิดกับอาการพิพาทซึ่งเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ปลูกสร้างกับพื้นดินเกิดขึ้นภายใน 5 ปี จำเลยทั้งสองก็ยังคงต้องรับผิดในความเสียหายนั้น ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 600 วรรคแรกพิพากษายืน
