คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๒, ๙๑
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูลให้ประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธ
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า รูปคดีมีเหตุสงสัยตามสมควรต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลย พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค ๒ วินิจฉัยว่า
โจทก์อุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศษลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญา ในศาลแขวง พ.ศ. ๒๔๙๙ มาตรา ๒๒ ที่แก้ไขแล้ว ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ของโจทก์มานั้นไม่ถูกต้อง พิพากษายกอุทธรณ์โจทก์ โจทก์ฎีกาว่า โจทก์ได้ยื่นคำร้องฉบับลงวันที่ ๑๒ กันยายน ๒๕๓๑ ขอให้ศาลชั้นต้นรับรองและอนุญาตให้โจทก์อุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงข้อความที่ศาลชั้นต้นได้บันทึกไว้ในคำร้อง มีข้อความตรงตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวงพ.ศ. ๒๔๙๙ มาตรา ๒๒ ทวิ ที่แก้ไขเพิ่มเติมศาลอุทธรณ์ภาค ๒ ชอบที่จะรับอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณาต่อไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ. ๒๔๙๙ มาตรา ๒๒ ทวิ ที่แก้ไขเพิ่มเติมบัญญัติว่า "ในคดีซึ่งต้องห้ามอุทธรณ์ตามมาตรา ๒๒ ถ้าผู้พิพากษาคนใดซึ่งพิจารณาหรือลงชื่อในคำพิพากษาหรือทำความเห็นแย้งในศาลแขวงพิเคราะห์เห็นว่า ข้อความที่ตัดสินนั้นเป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลอุทธรณ์และอนุญาตให้อุทธรณ์... ก็ให้รับอุทธรณ์นั้นไว้พิจารณาต่อไป" คดีนี้ปรากฏว่าผู้พิพากษาศาลชั้นต้นผู้มีอำนาจอนุญาตให้อุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงได้มีคำสั่งในคำร้องของโจทก์ฉบับ ลงวันที่๑๒ กันยายน ๒๕๓๑ ว่า "
พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ข้อความที่ตัดสินเป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลอุทธรณ์ จึงอนุญาตให้อุทธรณ์ ดังนี้ผู้พิพากษาศาลชั้นต้นได้มีคำสั่งอนุญาตและบันทึกไว้ครบถ้วนตามหลักเกณฑ์ขอบทกฎมายดังกล่าวทุกประการแล้ว โดยไม่จำต้องบันทึกการอนุญาตไว้ในคำฟ้องอุทธรณ์ของโจทก์โดยตรงดังคำแก้ฎีกาจำเลยอุทธรณ์ของโจทก์จึงไม่ต้องห้าม
Result
พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค ๒ ให้ศาลอุทธรณ์ภาค ๒รับ-อุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณาแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี
