คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานพยายามฆ่าคน
จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 297, 80, 83 ฐานพยายามฆ่า วางโทษจำคุกคนละ 10 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานพยายามฆ่าคน แต่ศาลชั้นต้นวางบทลงโทษผิดพลาดไป จึงแก้ว่าจำเลยมีผิดตามมาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 80 นอกนั้นยืนจำเลยฎีกาว่า กรณีโจทก์ฟ้องว่าจำเลยสมคบกับนายเพิ่มจำเลยในคดีดำที่ 207/2500 แต่คดีดำที่ 207/2500 ได้ดำเนินการสืบพยานโจทก์เสร็จแล้ว จึงจับจำเลยและฟ้องเป็นคดีนี้ซึ่งมีพยานชุดเดียวกันเหตุเกิดวาระเดียวกันกรรมเดียวกัน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ปล่อยนายเพิ่มไปแล้ว คดีนี้พยานโจทก์ชุดเดียวกับพยานโจทก์คดีนายเพิ่มเป็นจำเลย แต่เบิกความ 2 ครั้ง จึงขอให้ศาลฎีกาเรียกสำนวนคดีดำที่ 207/2500 มาประกอบการวินิจฉัยศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์กล่าวในฟ้องว่า จำเลยในคดีนี้ได้บังอาจสมคบกับนายเพิ่มจำเลยในคดีดำที่ 207/2500 จึงเห็นสมควรจะได้ตรวจพยานหลักฐานโจทก์ในคดีดำที่ 207/2500 ตามที่จำเลยร้องขออาศัยอำนาจตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 208, 225, 228 ศาลฎีกาจึงเรียกสำนวนดังกล่าวมาตรวจดู และเห็นว่าข้อเท็จจริงที่ประจักษ์พยานโจทก์เบิกความ 2 ครั้ง ขัดกันหลายประการ คดีของโจทก์มีเหตุอันควรสงสัยควรยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้เป็นผลดีแก่จำเลยพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ปล่อยจำเลยพ้นข้อหา
