คำฟ้องและคำให้การ
ชั้นเดิมจำเลยทั้ง ๒ ต่างได้เข้าหักล้างถางพงปกครองมาคนละส่วน ส่วนนายตาดนั้นไม่มีทางเถียงกรรมสิทธิ์ เพราะเหตุว่านายตาดเข้าทำนาในเขตร์ของบริษัทขุดคลองคูนาสยาม ซึ่งบริษัทได้ให้นายกลั่นรับใบตรอก แลเจ้าพนักงานเกษตร์ได้ออกโฉนดให้นายกลั่นถือกรรมสิทธิ์ในส่วนนี้แล้ว จนกระทั่งผู้รับมฤดกของนายกลั่นได้โอนขายให้แก่โจทย์ดังนี้ แลโฉนดนั้นก็พึ่งออกมาได้เพียง ๗ ปี ยังไม่ขาดกรรมสิทธิ์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าโจทย์มีอำนาจขับไล่นายตาดได้ เพราะนายตาดเข้าทำนาโดยมือเปล่า. ส่วนนายเต็งจำเลยนั้น ได้ความว่าได้เข้าทำในที่ ๆ จีนตูบิดานายเต็งได้จองไว้แต่ปี ร.ศ. ๑๐๙ แลมีตราจองของเจ้าพนักงานเปนหลักฐาน แต่ที่นารายนี้อยู่ในเขตร์ของบริษัทขุดคลองคูนาสยาม แต่เวลาที่บริษัทขุดคลองสิ้นอายุสัญญาตามพระบรมราชานุญาตแล้ว เจ้าพนักงานได้ประกาศเพื่อออกโฉนดให้แก่ผู้มีสิทธิยึดถือต่อไป นายกลั่นได้นำรังวัดแลรับโฉนด นายเต็งจำเลยหาได้คัดค้านไม่ ปล่อยให้เจ้าพนักงาน ออกโฉนดให้นายกลั่นแลผุ้รับมฤดกของนายกลั่นได้โอนที่รายนี้ให้แก่โจทย์ไปแล้วเช่นนี้ฎีกาตัดสินว่า นายเต็งจำเลยยินยอมให้นายกลั่นเปนผู้ถือกรรมสิทธิ นายเต็งจำเลยจะร้องคัดค้านว่าจอทับที่ของตนไม่ได้ ที่ศาลให้ขับไล่นั้นชอบแล้ว
