คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเก็บนาฬิกาข้อมือเรือนทอง ๑ เรือนของผู้เสียหายซึ่งตกหายได้ แล้วยักยอกไว้เป็นประโยชน์ตนเสีย หาได้แจ้งความต่อเจ้าพนักงานตามที่กฎหมาย บังคับไว้ไม่ ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๓๑๘
จำเลยให้การรับสารภาพว่าได้กระทำผิดดังฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีจะเป็นผิดตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๓๑๘ จะต้องปรากฏว่าผู้เก็บของตกได้ละเลยไม่ปฏิบัติตามที่กฎหมายบังคับไว้สำหรับการนั้นซึ่งการเก็บของตกมีบัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งมาตรา ๑๓๒๓ อนุ-มาตรา ๓ ว่าผู้เก็บของตกจะต้องนำไปมอบให้เจ้าพนักงานภายใน ๓ วัน แต่เรื่องนี้เจ้าพนักงานจับตัวจำเลยได้ภายหลังวันเก็บขอได้เพียง ๑ วัน จึงเห็นว่าจำเลยไม่ผิด พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยได้มีเจตนาทุจริตกับยักยอกนาฬิกานั้นไว้โดยฟังข้อเท็จจริงตามฟ้องและคำรับสารภาพของจำเลยและจำเลยมิได้ตั้งใจจะไปแจ้งต่อเจ้าพนักงานกล่าวคือถึงอย่างไรจำเลยก็ไม่กระทำตามที่กฎหมายบังคับไว้ ฉะนั้นแม้จำเลยจะไม่กระทำตามที่กฎหมายบังคับไว้ ฉะนั้นแม้จำเลยจะได้ถูกจับในเวลาไม่เกิน ๓ วัน ก็คงมีผิดตาม ม.๑๓๒๓
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ม.๑๓๒๓ประมวลแพ่งฯ ที่ให้จำเลยแจ้งความภายใน ๓ วันนั้นเป้นการให้โอกาสแก่จำเลยซึ่งโดยปกติจะจับกุมฟ้องร้องเอาโทษจำเลยภายใน ๓ วัน ไม่ได้ แต่ฉะเพาะคดีนี้ตามคำให้การรับของจำเลยรวมใจความได้ว่า จำเลยได้เจตนายักยอกไม่มอบของและแจ้งความต่อเจ้าพนักงานตลอดมาจนเกิน ๓ วันแล้ว จำเลยจึงไม่มีทางรอดจากความผิดไปได้
Result
พิพากษายืน
