คำฟ้องและคำให้การ
คดีมีปัญหาขึ้นมาสู่ศาลฎีกา ฉะเพาะจำเลยที่ ๑ ซึ่งศาลชั้นต้นพิพากษาจำคุกมีกำหนด ๒ ปี ๔ เดือน ตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๕, ๑๖๓, ๗๒ แล้วลงโทษกักกันอีก ๓ ปี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ยกโทษกักกัน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยที่ ๑ ต้องโทษมาแล้วรวม ๗ เรื่อง ซึ่งมีลักทรัพย์ ๓ เรื่อง ฐานรับของโจรเรื่องหนึ่ง แม้ว่าโทษฉะเพาะฐานลักทรัพย์ จะได้พ้นโทษมาเป็นเวลานานถึง ๑๐ ปีก็ดี แต่ต่อมาจำเลยก็ต้องโทษฐานรับของโจรอีก พ้นโทษเมื่อวันที่ ๒๒ กันยายน ๒๔๘๙ นี้เอง เมื่อพิเคราะห์ถึงความผิดในครั้งนี้ประกอบกับที่จำเลยมีอายุเพียง ๓๗ ปี ได้กระทำผิดรวมถึง ๘ ครั้ง ย่อมแสดงให้เห็นว่า จำเลยมีสันดารเป็นผู้ร้าย
Result
จึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ลงโทษกักกันแก่จำเลย ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
