คำฟ้องและคำให้การ
โจทย์ฟ้องว่า เมื่อ ๘ มีนาคม ๒๔๙๑ จำเลยได้ขายฝากที่นาไว้กับโจทก์ จำเลยได้รับเงินไปแล้ว และมอบที่นาให้โจทก์ครอบครอง จำเลยและบุตรเช่านานั้นจากโจทก์ทำเรื่อยมา วันที่ ๒๙ เมษายน ๒๔๙๕ จำเลยร้องต่อหอทะเบียนที่ดินขอรับโฉนด โจทก์จึงขอให้ศาลแสดงว่าที่นานั้นเป็นของโจทก์ โดยการครอบครอง
จำเลยให้การว่าสัญญาขายฝากเป็นโมฆะ จำเลยไม่ได้สละสิทธิในที่นานั้น ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าสัญญาขายฝากเป็นโมฆะ โจทก์ครอบครองโดยอาศัยอำนาจจำเลย พิพากษายกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าสัญญาขายฝากมิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ เป็นโมฆะตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา ๔๕๖, โจทก์ครอบครองที่นายจำเลยโดยอาศัยอำนาจจำเลยผู้เป็นเจ้าของจำเลยทิได้สละเจตนาครอบครอง โจทก์จึงไม่ได้สิทธิครอบครอง
Result
พิพากษายืน
