คำฟ้องและคำให้การ
คดีได้ความว่า โจทก์ชนะความจำเลยเรื่องเรียกเงินค่าจ้างทำงานในโรงงานต้มกลั่นสุรา แล้วขอยึดทรัพย์จำเลยทรัพย์ที่โจทก์ขอยึดนั้นมีเงินสดรายหนึ่งเป็นเงิน ๑๖๕๔ บาท ๕๐ สตางค์ ซึ่งปรากฎว่าเป็นเงินรายที่เจ้าพนักงานสรรพากรได้ยึดเอาน้ำสุราที่อยู่ในโรงต้มกลั่นออกขายก่อนที่ศาลมีหมายยึดเพื่อใช้หนี้รัฐบาลสำหรับค่าเช่าโรงต้มกลั่นสุราที่จำเลยค้างอยู่ ๓๒๔๐ บาท ผู้ร้องจึงยื่นคำร้องขัดทรัพย์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มูลหนี้ซึ่งผู้ขัดทรัพย์ร้องขึ้นมาเป็นหนี้มีบุริมสิทธิพิเศษเพราะเป็นมูลหนี้ในค่าเช่าโรงต้มกลั่นสุราและเจ้าพนักงานยึดขายก่อนโจทก์ขอยึดทรัพย์ด้วย โจทก์จึงไม่มีทางที่จะยึดได้ แม้หนี้ของโจทก์จะมีบุริมสิทธิพิเศษเพราะเป็นค่าแรงงานอุตสาหกรรมก็อยู่ในลำดับบุริมสิทธิที่ผู้ร้องจะได้รับชำระหนี้ก่อนโจทก์ตามประมวลแพ่ง ฯ มาตรา ๒๗๘ จึงให้สั่งถอนการยึด
