เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่าจำเลยซื้อสุราจากที่กงษีไปแลกเข้าเปลือกโดยไม่ได้รับอนุญาต โจทย์จึงขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอากรชั้นใน จ.ศ.๑๒๔๘ มาตรา ๒๖-๔๑ ศาลล่างยกฟ้อง โจทย์ฎีกาว่ากิริยาที่จำเลยกระทำเปนการเสียหายต่อประโยชน์ของรัฐบาล ควรมีความผิด ฎีกาวินิจฉัยว่ามาตรา ๒๖ ที่โจทย์อ้างเป็นบทสำหรับลงโทษผู้ขายสุราโดยมิได้รับอนุญาต ปรับแต่ ๔ ชั่งถึง ๖ ชั่ง แต่เรื่องนี้จำเลยหาได้ขายสุราไม่ การแลกเปลี่ยนสุรากับเข้าเปลือกนั้นตามกฎหมายไม่เรียกว่าเปนการซื้อขาย แลมาตรา ๔๑ ก็เป็นบทสำหรับลงโทษผู้ที่ได้รับอนุญาตขายสุราแล้วเอาสุราแลกเปลี่ยนกับของอื่น ปรับแต่ ๑ ชั่งลงมา กฎหมาย ๒ มาตรานี้เมื่อเทียบกันดูก็น่าจะเห็นว่า การที่จำเลยเอาสุราแลกเข้าเช่นนี้เข้าอยู่ในข้อห้ามแห่งกฎหมายที่กล่าวแลมีความผิดเพราะแม้แต่ผู้ได้รับอนุญาตขายสุรากฎหมายยังห้ามไม่ให้เอาสุราแลกเปลี่ยนกับของอื่น คนที่ไม่ได้รับอนุญาตจะแลกเปลี่ยนสุรากับของอื่นโดยไม่มีความผิดอย่างไรได้ แต่ครั้นพิจารณาดูกำหนดโทษตามกฎหมายนี้ปรากฎว่าเป็น ๒ อย่าง กรรมการเห็นว่ากฎหมาย ๒ มาตรานี้บัญญัติความผิดไว้ต่างกันคนละฐาน เข้ากันไม่ได้ทีเดียว การที่จำเลยได้กระทำมานั้นหาตรงตามกฎหมายที่บัญญัติว่าเป็นความผิดแลกำหนดโทษไว้ไม่ จึงให้ยกฟ้องโจทย์ยืนตามศาลล่าง
