คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้มีหนังสือถึงผู้ร้องให้ผู้ร้องโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทให้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์โดยอ้างว่าเป็นทรัพย์ของจำเลย ขอให้ศาลเพิกถอนคำสั่งของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ผู้คัดค้านยื่นคำคัดค้านว่า ที่ดินพิพาทพร้อมสิ่งปลูกสร้างเป็นของจำเลย เพียงแต่ใส่ชื่อผู้ร้องซึ่งเป็นบุตรของจำเลยไว้แทนเท่านั้น ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นไต่สวนแล้ว มีคำสั่งให้ยกคำร้องของผู้ร้องให้ผู้ร้องใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ส่วนค่าทนายความเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ดำเนินคดีเองจึงไม่กำหนดให้ผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย
พ.ศ. 2483มาตรา 6 บัญญัติว่า "กระบวนพิจารณาคดีล้มละลาย หมายความว่ากระบวนพิจารณาซึ่งบัญญัติไว้ในพระราชบัญญัตินี้ ไม่ว่าจะกระทำต่อศาลหรือต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ ตั้งแต่เริ่มคดีจนถึงคดีสิ้นสุด"และมาตรา 139 วรรคท้าย บัญญัติว่า "เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์นั้นให้ถือว่าเป็นเจ้าพนักงานของศาล" ดังนั้น สำนวนการสอบสวนของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จึงเป็นส่วนหนึ่งของการดำเนินกระบวนพิจารณาคดีล้มละลาย ถือได้ว่าเอกสารหมาย ค.1 และ ค.2 ในสำนวนการสอบสวนของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เป็นเอกสารในสำนวนคดีเรื่องอื่นและเอกสารดังกล่าวเป็นบันทึกคำให้การของผู้ร้องเองที่ได้ให้การไว้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์และต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้ยึดอายัดทรัพย์ตามพระราชกำหนดการกู้ยืมเงินที่เป็นการฉ้อโกงประชาชนพ.ศ. 2527 เป็นเอกสารที่ผู้ร้องทราบดีอยู่แล้ว และสามารถตรวจตราให้ทราบได้โดยง่ายถึงความมีอยู่และความแท้จริงแห่งเอกสารนั้นกรณีเข้าข้อยกเว้นที่ผู้คัดค้านไม่ต้องส่งสำเนาให้ผู้ร้องก่อนวันสืบพยานไม่น้อยกว่าสามวันตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 90(1)
ประกอบด้วยพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 153ศาลจึงรับฟังเอกสารหมาย ค.1 และ ค.2 เป็นพยานหลักฐานของผู้คัดค้านได้ และฟังข้อเท็จจริงว่าที่ดินพิพาทพร้อมสิ่งปลูกสร้างเป็นของจำเลย ผู้ร้องลงชื่อถือกรรมสิทธิ์ในโฉนดที่ดินพิพาทแทนจำเลยพิพากษายืน
