คำฟ้องและคำให้การ
ศาลเดิมแลศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงต้องกันว่า เหตุเกิดจากความอันตพาลของผู้ตาย ๆ ตะโกนให้ของลับจำเลยก่อนในขณะที่ผู้ตายเดินมา พอจำเลยด่าตอบ ผู้ตายก็ด่าแม่จำเลย และท้าทายให้จำเลยมาต่อสู้ ผู้ตายมีมีดปาด+าลอยู่ที่ตัว ๑ เล่ม เป็นการเตรียมตัวที่จะเข้าต่อสู้กับจำเลย เมื่อจำเลยถือดาพวิ่งเข้าไปตามคำท้าทายต้องสันนิษฐานว่าผู้ตายกับจำเลยสมัคร์ใจวิวาทกัน หากแต่ผู้ตายสู้จำเลยไม่ได้ จำเลยจึงฟังเอาถึง ๕ แห่งถึงแก่ความตาย จำเลยมีผิดตามมาตรา ๒๕๑ ให้จำคุก ๓ ปี โจทก์ฎีกาว่าศาลล่างฟังข้อเท็จจริงคลาดเคลื่อนจากหลักฐานในสำนวนเพราะไม่ปรากฎตามคำพะยานคนใดเลยว่าได้มีการต่อสู้กัน จำเลยจึงควรมีผิดตามมาตรา ๒๔๙
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้ตามคำพะยานจะไม่มีถ้อยคำตรง ๆ ว่าได้ต่อสู้กันก็จริง แต่พฤตติการณ์ดังนี้ ศาลล่างวินิจฉัยว่ามูลเหตุเกิดจากการวิวาท การวินิจฉัยดังนี้ให้วินิจฉัยโดยอาศัยคำพะยานของโจทก์นั้นเอง มิได้ฟังข้อเท็จจริงคลาดเคลื่อนจากหลักฐานในสำนวนจึง
Result
พิพากษายืน (หมายเหตุ) ในคำพิพากษาศาลล่างปรากฎชัดว่าผู้ตายท้าทายจำเลยแล้วหันหลังมาทางจำเลย ๆ ลงจากต้นตาลก็วิ่งเข้าฟันผู้ตาย ๆ ไม่รู้ตัว จึงถูกฟันข้างเดียว
