คำฟ้องและคำให้การ
คดีสองสำนวนนี้ศาลชั้นต้นรวมพิจารณาพิพากษาโจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าห้องแถวของโจทก์ทำการค้าครบกำหนดสัญญาแล้วจำเลยไม่ต่อสัญญา ขอให้ขับไล่จำเลยต่อสู้ว่าเช่าเพื่ออยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่ ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯห้องนี้เป็นของรัฐบาล โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องศาลชั้นต้นสอบถามคู่ความแล้วสั่งงดสืบพยาน วินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายเบื้องต้นว่าห้องพิพาทตกเป็นของรัฐบาลตามสัญญาแล้วจึงไม่ใช่เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ตามฟ้อง โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าจำเลยรับอยู่แล้วว่าจำเลยได้เช่าห้องพิพาทจากโจทก์ ๆ ผู้ให้เช่าย่อมมีสิทธิจะฟ้องขอให้มอบทรัพย์สินที่เช่าคืนหรือขอให้ขับไล่ผู้เช่าได้ ส่วนห้องพิพาทจะเป็นของใครหรือไม่เป็นเรื่องของบุคคลที่ 3 ซึ่งโจทก์มีหน้าที่รับผิดชอบโดยตรง จำเลยมีเพียงหน้าที่ต้องปฏิบัติตามสัญญาเช่าพิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้พิจารณาต่อไปและพิพากษาใหม่จำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาเห็นพ้องกับคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์เพราะจำเลยรับแล้วว่าจำเลยได้เช่าห้องพิพาทนี้จากโจทก์ จำเลยจะเถียงสิทธิของโจทก์ผู้ให้เช่าโดยอ้างว่าห้องพิพาทเป็นของผู้อื่นไม่ใช่ของโจทก์โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องดังนี้ ย่อมเถียงไม่ขึ้น
Result
จึงพิพากษายืน
