คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335, 278, 295, 91จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 278, 295, 335(1)(8) วรรคสาม เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐานกระทำอนาจาร จำคุก 1 ปีฐานทำร้ายร่างกาย จำคุก 1 ปี ฐานลักทรัพย์ จำคุก 2 ปี รวมจำคุก 4 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีการะหว่างพิจารณาของศาลฎีกา ผู้เสียหายยื่นคำร้องขอถอนคำร้องทุกข์ จำเลยไม่คัดค้านศาลฎีกาวินิจฉัยว่าความผิดฐานกระทำอนาจารแก่บุคคลอายุกว่าสิบห้าปีเป็นคดีอาญาความผิดต่อส่วนตัว ผู้เสียหายจะถอนคำร้องทุกข์ในเวลาใดก่อนคดีถึงที่สุดก็ได้ ส่วนความผิดฐานลักทรัพย์ในเคหสถานเวลากลางคืนและทำร้ายร่างกาย ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(1)(8) วรรคสาม, 295 ไม่ใช่ความผิดต่อส่วนตัว
สิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์ในความผิดทั้งสองฐานดังกล่าวจึงยังไม่ระงับไป สำหรับปัญหาข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยเข้าไปลักทรัพย์แล้วเข้าไปหลบอยู่ในห้องน้ำก่อนที่จะกระทำการอนาจารผู้เสียหาย เมื่อจำเลยกระทำอนาจารผู้เสียหาย แต่ผู้เสียหายขัดขืนจำเลยจึงทำร้ายผู้เสียหาย ดังนี้ ที่จำเลยทำร้ายผู้เสียหายเป็นการกระทำที่ไม่ต่อเนื่องกับการลักทรัพย์ แต่เป็นการกระทำที่ขาดตอนแยกต่างหากจากกันแล้ว ไม่ใช่เป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทดังที่จำเลยฎีกา หากแต่เป็นการกระทำอันเป็นความผิดหลายกรรมต่างกันตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำหน่ายคดีเฉพาะความผิดฐานกระทำอานาจารตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
