คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 7 มีนาคม 2518 เวลากลางวัน จำเลยกับพวกอีก1 คนร่วมกันลักเครื่องรับวิทยุพร้อมด้วยเครื่องบันทึกเสียง 1 เครื่อง ราคา 2,500 บาทของนายเฮ้าตง แซ่โง้ว ไปโดยทุจริต โดยฉกฉวยเอาซึ่งหน้าเด็กหญิงเรวดี แซ่โง้วบุตรของนายเฮ้าตง โดยใช้รถจักรยานยนต์เป็นยานพาหนะเพื่อสะดวกแก่การกระทำผิด การพาทรัพย์นั้นไปและเพื่อให้พ้นจากการจับกุม เหตุเกิดที่แขวงยานนาวา เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร เจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยได้พร้อมด้วยเครื่องรับวิทยุพร้อมเครื่องบันทึกเสียงและรถจักรยานยนต์ที่จำเลยใช้ในการกระทำผิดเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 336, 336 ทวิ, 83 ประกาศของคณะปฏิบัติฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21พฤศจิกายน 2514 ข้อ 13 และริบของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 336 ทวิ, 83 ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน2514 ข้อ 13 จำเลยอายุ 19 ปี ลดมาตราส่วนโทษให้ 1 ใน 3 ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76 ให้จำคุก 4 ปี
จำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 2 ปีรถจักรยานยนต์ของกลางไม่ใช่ทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำผิดจึงไม่ริบโจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบรถจักรยานยนต์ของกลางศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงเป็นอันยุติตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่าจำเลยกับพวกวิ่งราวเครื่องรับวิทยุพร้อมเครื่องบันทึกเสียงของนายเฮ้าตง แซ่โง้วไปโดยใช้รถจักรยานยนต์ของกลางเป็นยานพาหนะเพื่อสะดวกแก่การกระทำผิดหรือการพาทรัพย์นั้นไป หรือเพื่อให้พ้นจากการจับกุม เมื่อข้อเท็จจริงเป็นเช่นนี้รถจักรยานยนต์ของกลางจึงเป็นทรัพย์สินที่จำเลยกับพวกใช้ในการกระทำผิดฐานวิ่งราวทรัพย์ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 336 ทวิ ซึ่งศาลมีอำนาจสั่งริบตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33พิพากษาแก้ให้ริบรถจักรยานยนต์ของกลาง นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
