คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยยืมเงินโจทก์ไปหลายครั้ง รวม 779,527 บาทได้ทำหนังสือยืมลงลายมือชื่อจำเลยให้ไว้เป็นหลักฐาน ต่อมาจำเลยแจ้งว่านายสมชายและนายพินัยกับพวกฉ้อโกงจำเลย จำเลยได้ร้องทุกข์ให้ดำเนินคดีแล้ว ขอหลักฐานการยืมเงินที่จำเลยทำให้โจทก์ไว้ไปแสดงแก่ตำรวจโจทก์มอบให้ไป จำเลยยังไม่ได้นำมาส่งคืน โจทก์แจ้งตำรวจ ๆ เรียกจำเลยมาสอบถามจำเลยก็รับว่าเป็นความจริงได้บันทึกถ้อยคำจำเลยไว้เป็นหลักฐาน นอกจากหนังสือรับสภาพหนี้นี้แล้ว จำเลยยังให้การในชั้นสอบสวนและเบิกความไว้ในคดีแพ่งแดงที่ 256/2497 ว่าได้ยืมเงินโจทก์ไปจริง โจทก์จึงฟ้องขอให้จำเลยใช้เงินจำเลยให้การว่า ไม่เคยยืมเงินโจทก์ ไม่เคยรับเงินที่โจทก์ฟ้องไม่เคยทำหลักฐานการยืมเงินให้โจทก์
ไม่เคยให้โจทก์มอบหลักฐานการยืมไปแสดงต่อตำรวจ บันทึกการรับสภาพหนี้จะมีจริงหรือไม่ไม่รับรอง หากมีอยู่ก็ไม่ใช่นิติกรรมที่โจทก์จำเลยจะใช้ยันกันได้โจทก์ไม่มีหลักฐานแห่งหนี้ ฯลฯศาลชั้นต้นฟังว่าเป็นเรื่องที่โจทก์จำเลยเข้าหุ้นส่วนหาประโยชน์มาแบ่งปันกัน ไม่ใช่กรณีกู้ยืมดังฟ้อง พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังว่า จำเลยได้ยืมเงินโจทก์ไป 779,527 บาท โดยได้ทำหลักฐานการยืมเป็นหนังสือลงลายมือชื่อจำเลยให้โจทก์ยึดถือไว้จริง ตามที่ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์ไม่มีหลักฐานการกู้ยืมเป็นหนังสือลงลายมือชื่อจำเลยมาแสดงนั้น โจทก์ก็นำสืบได้ว่าจำเลยได้ยืมหลักฐานดังกล่าวไปแล้วไม่ส่งคืน ซึ่งรับฟังได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 93(2)เมื่อปรากฏว่าจำเลยยังไม่ชำระเงินให้โจทก์ จำเลยก็ต้องชำระในเรื่องที่โจทก์จำเลยจะประกอบการค้าร่วมกันหรือไม่นั้น โจทก์มิได้กล่าวอ้างและจำเลยก็มิได้ต่อสู้ว่าเงินรายนี้เป็นเงินเข้าหุ้นส่วนกันประกอบการค้าคดีจึงไม่มีประเด็นในเรื่องนี้ ฉะนั้น ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเป็นการเข้าหุ้นส่วนกันประกอบการค้าไม่ใช่กู้ยืมนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยพิพากษากลับ ให้จำเลยใช้เงินแก่โจทก์
