คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ เป็นลูกจ้างและตัวแทนของจำเลยที่ ๑จำเลยที่ ๒ ภายใต้การสั่งการของจำเลยที่ ๓ ในฐานะเป็นตัวแทนและลูกจ้างในทางการที่จ้างของจำเลยที่ ๑ ได้กระทำโดยประมาท โดยจำเลยที่ ๒ ขับขี่ควบคุมแพขนานยนต์ที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ของจำเลยที่ ๑ รับขนส่งรถยนต์รวมทั้งสินค้าและคนโดยสารข้ามทะเลสาบสงขลา จำเลยที่ ๓ เป็นผู้บังคับบัญชารู้ว่าขณะนั้นกระแสน้ำกำลังไหลแรง แพขนานยนต์อาจล่มได้โดยง่าย จำเลยที่ ๒ ยังอนุญาตให้รถยนต์บรรทุกขนาดใหญ่ซึ่งบรรทุกสินค้าเต็มถึง ๖ คันลงบรรทุกในแพพร้อมกัน แพจึงเพียบน้ำ จำเลยที่ ๒ ไม่ใช้ความระมัดระวังเพียงพอในการนำแพขนานยนต์เข้าเทียบท่า แพจึงชนท่าเทียบแพอย่างแรง เป็นเหตุให้แพเอียงจมน้ำไปด้านหนึ่ง
รถบรรทุกบนแพตกลงทะเล ๓ คัน อีก ๓ คันพลิกคว่ำ รถของโจทก์จมหายไปในทะเล ๑ คัน พลิกคว่ำบนแพ ๑ คัน สินค้าในรถโจทก์ทั้งสองคันจมน้ำไปหมดทำให้เสียหายคือ ปลาสด ๗,๓๗๐ กิโลกรัมเศษ กุ้งสด ๕,๖๓๘ กิโลกรัมเศษปูสด ๓๕ กิโลกรัม ไข่สด ๑,๑๙๕ กิโลกรัมเศษ กับอีก ๕,๐๐๐ ฟอง และน้ำแข็ง ๙๓ ลัง เป็นเงินรวม ๓๗๒,๙๐๙ บาท โจทก์รับจ้างขนส่งสินค้าดังกล่าว ได้ชดใช้เงินค่าสินค้าจำนวนดังกล่าวให้แก่เจ้าของสินค้าจนครบถ้วนแล้ว โจทก์จึงได้รับช่วงสิทธิมาเรียกร้องจากจำเลยทั้งสอง นอกจากนี้โจทก์ยังขาดรายได้จากค่าขนส่งเป็นเงิน ๙,๕๐๐ บาท เมื่อรวมกับดอกเบี้ยนับแต่วันเกิดเหตุถึงวันฟ้องเป็นเงิน ๔๐๖,๓๐๙.๓๖ บาท จึงฟ้องขอให้บังคับจำเลยร่วมกันใช้เงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องแก่โจทก์
จำเลยทั้งสามให้การว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม จำเลยที่ ๒ ได้ใช้ความระมัดระวังเพียงพอแล้ว เหตุที่เกิดขึ้นเป็นเหตุสุดวิสัย ค่าเสียหายที่โจทก์เรียกร้องสูงเกินไป จำเลยที่ ๓ ไม่ใช่นายจ้างของจำเลยที่ ๑ ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ร่วมกันชดใช้ค่าเสียหาย ๓๗๒,๙๐๙ บาทพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ ๓ จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ฎีกาในข้อแรกว่า ฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายให้ชัดแจ้งว่าทรัพย์สินที่เสียหายเป็นของผู้ใด แต่ละอย่างราคาเท่าใด และโจทก์ได้ใช้ค่าเสียหายให้แก่เจ้าของทรัพย์สินจำนวนเท่าใดอันเป็นสารสำคัญที่โจทก์ต้องแสดงโดยละเอียด จึงเป็นฟ้องเคลือบคลุม ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้วเห็นว่า โจทก์ได้บรรยายฟ้องแล้วว่าสินค้าในรถโจทก์ทั้งสองคันที่เสียหาย คือปลาสด ๗,๓๗๐ กิโลกรัมเศษ กุ้งสด ๕,๖๓๔ กิโลกรัมเศษ ปูสด ๓๕ กิโลกรัม ไข่สด ๑,๑๙๕ กิโลกรัมเศษ กับอีก ๕,๐๐๐ ฟอง และน้ำแข็ง ๙๓ ลัง เสียหายทั้งหมดคิดเป็นเงินรวม ๓๗๒,๙๐๙ บาท โจทก์รับจ้างขนส่งสินค้าดังกล่าวจากจังหวัดสุราษฎร์ธานีไปส่งที่จังหวัดสงขลา จึงต้องรับผิดชดใช้ราคาสินค้าทั้งหมดดังกล่าว และโจทก์ได้ชดใช้เงินค่าสินค้าจำนวนดังกล่าวให้แก่เจ้าของสินค้าครบถ้วนแล้ว
โจทก์จึงได้รับช่วงสิทธิมาเรียกร้องเอาจากจำเลยเป็นการแสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์ ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นแล้ว หาจำต้องบรรยายว่าทรัพย์สินที่เสียหายเป็นของผู้ใด แต่ละอย่างราคาเท่าใด โจทก์ได้จ่ายค่าเสียหายให้แก่เจ้าของทรัพย์ผู้ใด จำนวนเท่าใดไม่ เพราะเป็นรายละเอียดอันจะต้องนำสืบกันในชั้นพิจารณาได้ ฟ้องของโจทก์จึงไม่เคลือบคลุม จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ฎีกาในข้อต่อไปว่า ข้อเท็จจริงตามที่จำเลยนำสืบฟังได้ว่าเป็นเหตุสุดวิสัยที่จำเลยที่ ๒ จะป้องกันมิให้เกิดขึ้นได้ ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้ว คดีได้ความตามคำเบิกความของนายวิชัย พยานจำเลยซึ่งเป็นกลาสีเรือแพขนานยนต์ลำเกิดเหตุว่า ก่อนเกิดเหตุก็เคยมีกระแสน้ำไหลเชี่ยว
นายเกลื่อน นายท้ายเรือลำเกิดเหตุก็เอาเรือเข้าจอดเทียบท่าทีเดียวได้ นายเกลื่อนกับจำเลยที่ ๒ ขับเรือชำนาญพอ ๆ กัน และจำเลยที่ ๒ เองก็เบิกความว่าจำเลยที่ ๒ ประจำอยู่ที่เรือลำเกิดเหตุมา ๔ ปีแล้ว เคยทำหน้าที่นายท้ายเรือตลอดมา เคยบรรทุกน้ำหนักมาก ๆ อย่างวันเกิดเหตุ และน้ำเชี่ยวอย่างวันเกิดเหตุก็เคยขับมาแล้ว ไม่ว่าจะบรรทุกมากหรือน้อยก็เลี้ยวเรือได้เหมือน ๆ กัน เหตุที่เรือเอียงวูบวันเกิดเหตุเป็นเพราะตอนที่จำเลยที่ ๒ หักหัวเรือเอียงไป ๑๕ องศา ถ้าเรือไม่เอียงแล้วรถก็จะไม่ไหลไปเช่นนั้น
ศาลฎีกาเห็นว่าการที่กระแสน้ำไหลเชี่ยวเป็นเหตุปกติซึ่งนายเกลื่อนและจำเลยที่ ๒ เคยประสบมาเป็นประจำอยู่แล้วไม่เคยเกิดเหตุเช่นนี้ขึ้นเลย แสดงว่าในการขับเรือแพขนานยนต์เข้าจอดเทียบท่าแม้กระแสน้ำจะไหลเชี่ยว ถ้าจำเลยที่ ๒ จัดการระมัดระวังตามสมควรอย่างเช่นเคย เรือแพขนานยนต์ก็จะไม่เอียงและรถก็จะไม่ไหลตกทะเล เหตุที่เกิดขึ้นจึงเกิดแต่จำเลยที่ ๒ ไม่ใช้ความระมัดระวังเพียงพอในการขับเรือแพขนานยนต์เข้าจอดเทียบท่าหาใช่เกิดแต่เหตุสุดวิสัยที่จำเลยที่ ๒ จะป้องกันมิให้เกิดขึ้นได้แต่อย่างใดไม่
Result
พิพากษายืน
