คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยแจ้งความเท็จเกี่ยวกับคดีอาญาต่อพนักงานสอบสวนขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172, 173ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว สั่งให้ประทับฟ้องไว้พิจารณาจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วเห็นว่าเป็นการอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงพิพากษายกอุทธรณ์โจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า อุทธรณ์โจทก์มีใจความว่า ตามคำเบิกความของตัวโจทก์พยานจำเลย และพฤติการณ์ของจำเลยประกอบกับฟังได้ว่าจำเลยกระทำความผิดดังโจทก์ฟ้องอุทธรณ์ดังกล่าวเป็นการโต้เถียงการชั่งน้ำหนักในการรับฟังพยานหลักฐาน อันเป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริง จึงเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง อุทธรณ์ของโจทก์อีกตอนหนึ่งอ้างว่าศาลชั้นต้นรับฟังข้อเท็จจริงคลาดเคลื่อน
นอกฟ้อง นอกประเด็น อุทธรณ์ของโจทก์ข้อนี้มิได้แสดงโดยชัดเจนว่า ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงคลาดเคลื่อน นอกฟ้องนอกประเด็นตรงไหน อย่างไร จึงเป็นอุทธรณ์ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193การที่ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ของโจทก์นั้น หาใช่เป็นการอนุญาตให้อุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ. 2499 มาตรา 22 ทวิ ไม่พิพากษายืน
