คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องชัยไล่จำเลยออกจากอสังหาริมทรัพย์ที่ถูกเวนคืน จำเลยต่อสู้ว่าไม่ยอมออกเพราะยังไม่ได้รับไปเป็นค่าทำขวัญฉะเพาะที่ดิน ศาลชั้นต้นเชื่อตามข้อต่อสู้ของจำเลยจึงเห็นว่าโจทก์ยังไม่มีสิทธิ์ฟ้องขับไล่ ให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าผู้ที่จะได้รับค่าทำขวัญคนแรกตามข้อ ๑ แห่ง พ.ร.บ.เวนคืนที่ดินมาตรา ๑๑ คือ เจ้าของที่ดินที่ต้องเวนคืน ส่วนคนอื่น ๆ ย่อมเป้นกรณีพิเศษโดยปกติเจ้าของที่ดินย่อมเป็นเจ้าของดรงเรือนที่รื้อถอนไม่ได้และไม้ยืนต้นด้วย ฉะนั้นค่าทำขวัญที่ให้แก่เจ้าของที่ดินตามมาตรา ๑๑ ข้อ ๑ ย่อมจะรวมค่าชดใช้สำหรับตึงโรงเรือนไม้ยืนต้นด้วย เมื่อค่าทำขวัญสำหรับราคาที่ดิน อันมีไม้ยืนต้น ตึกโรงเรือน รวมเป็นจำนวนเดียวกันตามมาตรา ๑๑ ข้อ ๑ แล้ว ฝ่ายกรรมเวนคือกับเจ้าของที่ดินจะตกลงอย่างอื่นก็ควรมีสัญญาให้ปรากฏชัดเช่นนั้น คดีนี้ไม่มีข้อสัญญาให้ปรากฏชัดเช่นนั้น คดีนี้ไม่มีข้อสัญญาพิเศษมีข้อสัญญาเพียงว่าเป็นค่าทำขวัญสำหรับที่ดินจำเลยเป็นเจ้าของ จึงต้องรวมถึงราคาตึกด้วย
Result
จึงพิพากษาให้ขับไล่จำเลย
