เนื้อความคำพิพากษา
คดีนี้ได้ความว่าจำเลยแพ้ความโจทก์ ๆ นำยึดเรือน ๓ หลัง ซึ่งผู้ร้องขัดทรัพย์ว่าได้ซื้อไว้จากจำเลย ๓ ปีมาแล้ว หนังสือซื้อขายทำกันเอง ศาลเดิมว่า เรือนรายนี้เป็นอสังหาริมทรัพย์ สัญญาซื้อขายทำกันเองใช้ไม่ได้ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า เรือนรายนี้ปลูกอยู่ในที่วัดมีสัญญาเช่า ๑ ปี แลมีข้อสัญญายอมให้ผู้เช่ารื้อเอาเรือนไปได้เป็นเรือนปลูกชั่วคราว ไม่ได้มุ่งหมายให้เป็นทรัพย์ติดประจำหรือเป็นส่วนควบกับที่ดินตรงตาม ม. ๑๐๙ แห่งประมวลแพ่งฯจึงไม่เป็นอสังหาริมทรัพย์ตาม ม. ๑๐๐ จึงให้ยกคำสั่งศาลเดิม ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลเดิมว่าเรือนรายนี้เป็นอสังหาริมทรัพย์ตาม ม. ๑๐๐ การซื้อขายทำสัญญากันเองจึงเป็นโมฆะ ตาม ม. ๔๕๖
